atılkunst

AtılKunst Seslendirme Atölyesi

2011-12-23T13:34:00.002+02:00

BİZ BİZE BULUŞMALAR

KADINLARA ÖZEL ETKİNLİK - İSTANBUL MODERN

22 Aralık Perşembe 14.00-17.00

AtılKunst Atölyesi

AtılKunst, Hayal ve Hakikat sergisi kapsamında İstanbul Modern koleksiyonunda yer alan kadın sanatçılar üzerine bugüne kadar yapılmış okumaları ironik bir biçimde bir araya getirip, kendi dilinde yeniden sunuyor. AtılKunst Atölyesi’nde katılımcılar, bu yaratım sürecinin bir benzerini deneme olanağı yakalıyor. Katılımcılar, AtılKunst’un sergide yer alan eserinin üretim sürecini, konunun ele alınış biçimini tüm yönleriyle inceliyor. Gündem okumaları ile gerçekleştirilen bu incelemenin sonucunda sanatçılar ve katılımcılar ortak oluşturdukları metnin seslendirmesini gerçekleştiriyor.

DİNLEYİNİZ: http://soundcloud.com/at-lkunst/at-lkunst-seslendirme-at-lyesi

Katılımcılar: Yeliz Eke, Merih Güldür, Gülşen Dede, Kübra Topal, Bihter Gencer, Sinem Kanbolat, Funda Pehlivan Eker, Neslihan Varol, Dicle Akay, Deniz Pehlivaner ve Irmak Öngü, Sevinç Coşkun,`ye teşekkürler.

'Modernleşmiş Sesli Hizmetler Yan Sanayi-i'Sesli Tur WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY' AUDIO TOUR

2011-09-15T15:59:00.003+03:00

Hayal ve Hakikat 16.09.2010 / 22 01. 2012 / İstanbul Modern / İstanbul

Hayal ve Hakikat // Dream and Reality

İstanbul Modern

16 Eylül 2011 – 22 Ocak 2012

Küratörler: Fatmagül Berktay, Levent Çalıkoğlu, Zeynep İnankur, Burcu Pelvanoğlu

http://www.istanbulmodern.org/tr/f_index.html

Mihri Müşfik, 1886 - 1950

Portre

Portrait

Tuval üzerine pastel

Pastel on canvas

116 x 89 cm.

Hale Asaf, 1905/1906 - 1938

Natürmort

Still Life, yaklaşık / c. 1928-1930

Kontrplak üzerine yağlıboya

Oil on plywood36 x 36 cm

Naile Akıncı, 1923Eyüp, 2004
Tuval üzerine yağlıboya
Oil on canvas100 x 100 cm

Eren Eyüboğlu, 1907 - 1988
Balıkçı Dükkânı
FishmongersTuval üzerine yağlıboya
Oil on canvas
73 x 116 cm

Fahrelnissa Zeid, 1901 - 1991Cehennemim
My Hell, 1951
Tuval üzerine yağlıboya
Oil on canvas205 x 528 cm

Otoportre

Self Portrait

Gravür

Engraving

25 x 19,5 cm

Şükriye Dikmen

Turuncu Elbiseli Kız

Kontrplak üzerine yağlıboya

120 x 73,5 cm

Neş’e Erdok, 1940“Abi, Gaste?”
“Paper, Mister?”, 1986
Tuval üzerine yağlıboya
Oil on canvas200 x 160 cm

MODERNLEŞMİŞ SESLİ HİZMETLER YAN SANAYİ-İ
SES TURU
Ses turunu aşağıdaki adresten indirebilirsiniz.
WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY
AUDIO TOUR
Audio tour can be downloaded from the link below.

http://soundcloud.com/at-lkunst

-------

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible. They are audible through their stories, paintings and their life stance.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ-BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

MİHRİ HANIM (Lady)

SLEEPING KID: -My first encounter with Mihri Hanım is quite after I held a brush. The first time that I was struck by her was when I stepped in the painting department’s main office and saw her profile black and white photograph, hung in between the male heads of the department. This gave me courage; I was not alone in there. Later on I was going to learn that this woman was the first female painter to hold a brush…

NARRATOR: Now we must go to the beginning all over again, and look over and over again the things written on us.
Attaching a brush in women’s hands during the decadence era of a one multi-cultured culture.
We really don’t know if there was someone else prior to Mihri Hanım, but she penetrated in history as an epic character “WONDERWOMAN PAINTER”. She even had painted the portrait of the Pope. To be a hero, above all to become ‘woman painter’, had never been one of her concerns as a woman.

MİHRİ- I lived and I died
I lived and I died.

COFFEE MAKING GIRL: -Yes, we call her the first woman painter, because art was once making attributed uniquely to men. Especially painting, as it was based on knowledge, ability and observation, was considered to deserve a dangerous, though and insecure life, outside the safety zone of one’s home. At the time, no woman dared to paint yet…
Till when, according to eastern calendar, in the year of 1301, in Istanbul, Mihri Hanım came into the world by Mehmet Rasim and Enise Hanım, where she was raised in a surrounding open to novelties, subject to privileged private lessons. In this atmosphere fit to flourish, besides various foreign language tutorials, she had private painting lessons. But, the art of painting that should have been kept, as a hobby for a girl, was going to become a sine qua non way of living for Mihri Hanım. Due to this, she was going to face various struggles and difficulties in her life.

SLEEPING MAN: -It’s unacceptable! In our private life, painting, above all painting and womanhood, have never ever considered to be in harmony and it will always be this way.

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ- BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

HALE ASAF

NARRATOR- Now if we go back again right to the beginning,

The only evidence, which remained, were the statements of her friends, passing along through one person to another.

She lived her life in between Istanbul-Munich-Paris -Rome

It was not deemed necessary to talk about the reality of her life, except incisive lines drawn as background details.

ANOTHER PAINTER: “At that time, Hale, was coming from Berlin. She had run to Paris, to breathe its lively air.”

NARRATOR:-She was both like a mother, as well as like a father.
She had had intense longing for the city she had left behind.
There had been only one Hale in Turkish Painting
There had been A Mustafa Kemal book dedicated to Hale
There were also paintings that had been lost inside a suitcase
She had died on 6^th of June 1938, at a time when she was just about to exhibit 37 paintings.
The conspiracies surrounding her death, alleging it to be due to suicide, were baseless.
In 1947 it was discovered that her bones were somehow transferred to Nice.

FROM PARIS:- Haven’t we gone through the same things in today’s world Hale? Aren’t we considered to be one of those women who crossed the defined frontiers of our lives, Hale? Wasn’t the name you had used, Asaf, the name of your grandfather, instead of your fathers, Salih? To make our dream come true, didn’t we have to go from one place to another??
We were never going to have a permanent studio.

BOTTLE:-Stubborn as she was! She was one of those who collected everything about her whole life in one single luggage and just like all women, she preferred this luggage to vanish, instead of having it out in the open, susceptible to be transcribed.

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ- BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

NAİLE AKINCI

LITTLE GIRL:-She was going to become a painter. But this idea was provoking the highest pitch of resentment in her father.

THE PORTRAIT OF ARTIST’S FATHER:- Rumour has it, Salih Bey, from Erzurum considered the art academy as ‘Yüksek Kerhane Mektebi-High School of Whorehouse”. He thought that sending her daughter to that school would be like leaving her in a whorehouse. He said: “Something like this is impossible.”

EYÜP: They were very different from each other. The husband was wishing to go to a picnic, to built a tent, to sail in a boat and in all these outings he wanted the wife at his side …But the woman happened to be a wife that was not fitting to this structure.

OLD WOMAN: - She was first a wife than a mother…She was going to realize her life belonged to her when she reached her 60’s.

Naile’s phrase: “I will draw till I die.”
Now if we go back to the beginning again…

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible. They are audible through their stories, paintings and their life stance.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ- BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

EREN EYÜBOĞLU

NARRATOR:- This story is a short life story of an artist.

She was born as Ernestin Letoni
She was the eight child of a bourgeois family.
For of her brothers chose a career in music. They became famous.
Now if we go back to the beginning.
Ernest was in Paris
She began to wrok in her own studio. Ernestin met him in that studio.
She became Eren in Turkey.
From that day on in and outside of Turkey she was known as a Turkish painter.
She died in Kalamış.
She never gave up her principles.
She never painted so that others would like it.
She always inquired.
She said that she never did her paintings to ornate walls.
Until 1979 she made several murals.
She knew only one thing,

EREN:-to work, and to continue my struggle until death takes away my brush.
NARRATOR:-she said
Eren Hanım was no longer satisfied with plate form so she moved on to Hasan Usta’s “addictives coffee cubs”
She was no longer satisfied with plate form.

Now if we go once again to the beginning,

Wall-Eren Eyüboğlu-Painting of a fisherman’s shop-poster-short life story-Born as Ernestin Letoni-eight child-Four of her brothers-composer and pianist-famous Europe and the States-Ernest in Paris-Her own studio-Ernestin and him. Turkey-Eren-in and out of the country-Turkish painter-Kalamış-the end
Never gave up
Always inquired
To work to struggle ‘till death took away her brush’

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible. They are audible through their stories, paintings and their life stance.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ- BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

FAHRELNİSA ZEYD

NARRATOR:-Fahrelnisa
Proud, honored, well-known woman
She started to her profession with her own name.
She walked a path starting from princess Island, Dame de Sion and Fine Arts Academy to Venice.

OUTSIDE VOICE: My mum was leaving in a different world.

When Paris was French
She became an abstract in Parisian abstract
But the light came from the east

OUTSIDE VOICE: My mum was leaving in a different world.

French communist
The motivating reality of the Soviet’s
Free spirit of abstract art
They called her the light and color of the east. The light came from the east.
They called her the thief of soul.

OUTSIDE VOICE: My mum was leaving in a different world.
They described her paintings as being in mosaic form. The light came from the east. While discussing whether it is lyric or geometric they have also alleged that she had the Islam’s geometrical abstract approach in her blood. Now if we have to go back to beginning. They called her work of art deriving from decadence era of Ottoman type aristocracy, in old Istanbul atmosphere.
They said that she was a sentence. Fahrelnisa couldn’t have cared less.

The light came from the east.
To the artist’s world, to Fahrelnisa who was alone in this world.
OUTSIDE VOICE: My mum was leaving in a different world.

Fahrelnisa cared for the dissonant encounter between the moon and the astronaut.

FAHRELNISA:We are in hell
We are in hell

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible. They are audible through their stories, paintings and their life stance.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ- BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

ALİYE BERGER

NARRATOR: Now if we go back once again to the beginning,
She is born in Istanbul…Seventh of seven edition.

ALIYE: She describe her school as a horrible place where Jesus was covered in blood and Saint Pierre was dyeing, pray pray…
Because of her music lesson her paths crossed with Karl Berger.

When she saw nude paintings in the attic the art of painting triggered her interest for the second time.

1/10

Passionate Aliye 23 years the short marriage and death. Şakir Paşa solved the problem.

2/10

The tabloids in 1929 and 1930 are filled with the details of a bullet triggered due to love.

3/10

She wins a painting concour on the subject of work and production. She becomes famous with just like the bursting of colorful firecracker.

4/10

Engraving engraving love love and love
I know this love and many more…

She was attracted to painting three times in her life. She surrendered at the third occasion. While in Paris she decides to give herself to engraving.

5/10

She brings along the luggage full of her family’s documents, that survived the destructive heirs.

6/10

She is the unknown edition of a love bullet carved into the metal.

The first of that print
The second of this print
The third of this and that print
Etc. the fourth of the print…

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible. They are audible through their stories, paintings and their life stance.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ- BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

ŞÜKRİYE DİKMEN

NARRATOR:- Now if we go once again to the beginning,
For years she worked hard to stylize woman.
This female painter for usually painting female and children and generally painting a single figure, she had her own style by stylizing a schematic drawing by covering with plane, shadow less colors. She mainly worked on contra-plaque.

The woman in her paintings were urban women or made everyone believe to be so who embraces life. So they say. The women in her paintings are not form the rural area. To the contrary they are the women whom the artist herself, who is leading a modern life, observed around her. So they say. She drew portraits of women from different age groups, who took care of themselves, but never appeared as coquettes. So they say. Women in her paintings were always very graceful, calm and quiet. So they say. They attract our attention with their large, meaningful eyes. So they say. The portraits that she drew were like stylized female faces from the miniatures, calm and quiet, but those large eyes were in fact like windows opening to the outside world. So they say.
The women that she drew, who were defined with contour, with oval faces, bearing large eyes, with long neck lines and with folded hands, reflected a certain type of defined personality. So they say.
It was also possible to find the remainings of the artist's past behind this plain and graceful setting in her paintings. So they say.

A WOMAN: Always portraits! She always had portraits on the mirror. All majestic women looked into the same mirror. They were all plain and majestic.

WESTERN/MODERNIZED AUDIO SERVICE SUPPLY ANCILLARY INDUSTRY
AUDIO TOUR

The vocals of audio tour prepared by AtılKunst’s imagination and fiction are the paintings of women painters. The written anecdotes of their lives, paintings and particular and exceptional stands are audible. They are audible through their stories, paintings and their life stance.

To put it clearly and sharply, AtılKunst “never lies, but never has been heard telling the truths.” Anyhow “to repeat is to lie.”

İNAN Kİ- BELIEVE IN TO WHAT I SAY (by Erkin Koray)

NEŞE ERDOK

NARRATOR:- Now if we go once again to the beginning,
OUTSIDE VOICE:Hey Bro, newspaper?

The year of 86, three years before the wall went down
Free economy and period of mass migration form the countryside
It was the time that resembled to realism
I said to my mother then
Hey Bro, newspaper?

To forgive me because I became a painter
Hey Bro, newspaper?
“Draw this.” They said. First time in my life I was asked to sit in front of something and draw it, but I did draw.
Hands and feet were very important.
I did paint growing hands and feet, but they were under the control of the narrative not the narrator…

Then that naked was not made as nude. Naked in that painting was naked because of the content of the painting…It was not a painting made naked.

There is also no figure!
Hey Bro, newspaper?

Actually I did not feel the discrimination that much.
Hey Bro, newspaper?

She was saying we should not paint any color that we can not give an explanation for.

Thus let them to carry all the complications.
Let the burden of complications on them.
She was saying that one must give explanation for fierce colors

We should draw the seeds of pomegranate one by one.
Be careful do not change the angle
The angle should not be changed be careful
The angle should never be changed be aware

We should use color tones from the streets, street colors.
In those days general census of population was carried out.
Thriller-Micheal Jackson
Ibrahim Tatlıses-mavi mavi (blue-blue)
Hey Bro, newspaper?
She heard all that we said but she left as she heard nothing.
It was necessary to detach.
If you can detach yourself you could not be yourself.
If you could be yourself you could not paint.
“You are one good hand and brush but wouldn't it be better if you have made more paintings of more cheerful subject?”
Hey Bro, newspaper?
She answered saying what if we go once again to the beginning.

"Cityscale" / "Şehir Ölçeği" / Siemens Sanat / İstanbul 13.09.2011

2011-09-10T03:14:00.002+03:00

Sanatçılar: Gülçin Aksoy, AtılKunst, Annegret Bleisteiner, Klaus vom Bruch, Carlotta Brunetti, Department für öffentliche Erscheinungen, Deniz Gül, Julia Lohmann, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Susanne Pittroff, Michaela Rotsch, Robert Stumpf, Yeni Anıt

Küratörler: Françoise Heitsch, Deniz Erbaş

Danışman Küratörler: Beral Madra, Dr. Cornelia Osswald Hoffmann

Bu sergi, Bayerische Staatskanzlei ve City of Munich Department of Arts and Culture işbirliğiyle gerçekleştirilmektedir.

artchive: çağdaş sanat belleği

2011-02-28T14:14:00.002+02:00

artchive: çağdaş sanat belleği

Atıl Kunst

Gülçin Aksoy, Yasemin Nur Toksoy ve Gözde İlkin´den oluşan, onların farklılıklarından ve benzerliklerinden beslenen Atıl Kunst bir birey gibi fakat bir birliktelik içinde üretiyor kendini. Gündem Fazlasi basligi altinda haftalık yayınladıkları ve e-posta yolu ile dolaşıma sundukları çıkartmalar, medyanın ve Türkiye gündeminin özeline yönelik yorumlar, çıkarımlar, yeniden üretimler içeriyor. Her çıkartma kendi başına ve biriktirildikleri ölçüde, birlikte, gündenin ve gündemin belleğini tutuyor, birer göstereni oluyor. Kimi zaman oldukça kötü bir estetik ile, kimi zaman incelikli bir ironi ile oluşturulmuş çıkartmalar gündemin oyuncakları ile bazen sert bazen işveli, bazen düz bazen dolambaçlı, bazen aleni bazen gizli kapaklı ilişkileniyor.

Atıl Kunst, gündeme bakıyor. Gündeme ve gündemin ürettiklerine. Dahası gündemin sakladıklarına, ardında bıraktıklarına. Bunu, sanatçı bakışını tüketimci bakışı ile birleştirerek yapıyor. Salt bir geriçevirme, kendine yansıtma değil, medyanın bileşenlerine kendini maruz bırakarak öznelliğini oluşturuyor. Yeri geldiğinde medyanın göz boyama taktiklerine atıfta bulunuyor, yeri geldiğinde bu taktiklerin birer hedefi olarak yanıt veriyor. Sadece politikanın nabzını değil, gündenin nabzını tutuyor. Biraraya getirdikleri, ilk başta birbirinden bağımsız gibi görünse de, onların sessiz ilişkilerinin işaretlemesini yapiyor. Gündem Fazlası, salt bir isaretlemenin ötesinde görsel ve dilsel yeniüretimleri biraraya getiriyor.

Atıl Kunst sadece medyanın görüntüler kümesi ile iştigal etmiyor, gündemde olan konuların, kavramların semiyolojisine eğiliyor. Bu eğilme, eklemlenmiş görüntülerin yazı ile tamamlanmasının yanısıra, dilin de bölünüp çoğaltılmasını içeriyor. Örneğin anayasa değişikliklerinin gündemi kapladığı bir dönemde Atıl Kunst anayas kelimesini üretiyor. Bu kelime yapısal ve içeriksel olarak anayasa düzenlemelerinin içinde bulunduğu duruma kısa ve net, özlü ve propogandasız bir yorum getiriyor. Basit bir kelime oyunundan çok katmanlı anlam üretiyor. Atıl Kunst sadece medyada yer alan görüntüler ile oynamıyor, kendisi görüntü üretiyor. Kendi fotoğrafladıklarını, kolajlarını da katıyor üretiminin içine, kendi dil oyunlarını, medyanın kavram bombardımanından beslenerek şekillendiriyor. Geçici olarak yoğun tüketime sokulmus tanımlamalar ile dans ediyor, sorguluyor ve sorgulatıyor. Kendi imgelerini üretiyor, gündemin üzerine giydiriyor. Gündemin imgelerini cılızlaştırıyor, kendi üretimini doyuruyor. Dolayısıyla, sürekliliğin yapıtaşı olduğu bu girişimde Atıl Kunst kendi sürekliliğini farklı katmanlarda üretiyor. Bir başka deyiş ile, üretimlerinin pragmatik yapısı (her hafta üretilen etiketler) içeriği, görsel ve dilsel sorgulamayı canlı tutuyor. İşin sürekliliği, ön-üretim ve üretimin sürekliliğini beraberinde getiriyor. Atıl Kunst sürekli besleniyor ve besliyor. Beslenmesini tek kanaldan yapmıyor, görsel sanatların dışına çıkıyor, bilim ve edebiyattan besleniyor, bu beslenmeyi kendi alanına taşıyor. Disiplinlerarası pratiğinde izleyicisi için prospektüs oluşturuyor (1), iki kule arasına mahya asıyor (2). Kendi disiplininde, kendi sınırlarının, beklentilerin dışına çıkıyor estetik ile oynuyor görsel üretimin kalıplarını zorluyor. Bu devinim içerisinde tekil bir forma, iki boyutlu bir mekana bağlı kalıyor. Sanal ortamda çıkartmalar için belirlediği ölçülere mütabık kalarak üretim yapıyor. Yeni bir mecrada o mecranın sınırlarında o mecranın ötesine geçmeye göz kırpıyor. E-posta ile dağıtılan çıkartmaların akibeti için sınırlama getirmiyor. İzleyicisini ve bir anlamda katılımcısını edimsel ve düşünsel olarak serbest bırakıyor. Katılımcı, kendi tepkisi ve duruşundan mesul oluyor. Israrsız bir çağrı yapıyor Atıl Kunst, farkındalık alanını genişletmek, yaşananlardan ve çevreleyenlerden sorumlu olmak adına. Kendi duruşunu, kendi sesini, üretkenliğini paylaşıyor, açıkca. Atıl Kunst´u devrimci bir internet girişimi olmanın ötesinde kullandığı medyum olan interneti mecralaştırarak, iki boyutlu bir düzlemi çok boyutlu bir üretime taşıyor. İmajı bir üst deri gibi kullanarak içeriği bedenselleştirirken, sanatı hem bir düşünce, hem itki, hem de tepki olarak üretiyor.

Atıl Kunst yeni ve hızla içkinleşen bu mecrada kendini var ediyor, bu varoluşu sergi alanlarına taşıyor, naklediyor. Internetin dolaşım kapasitesini medyanın egemenliğine karşıt alıyor, bilmediğine, tanımadığına dokunuyor. Bu temasın geri dönüşleri sanal ortamın ara yüzünü açımlıyor: maddesiz bir maddecilikte maneviye yer açıyor. İzleyicisi katılımcı olduğunda Atıl Kunst üç sanatçıdan oluşan bir birlikteliğin ötesine geçiyor.

(1) Bknz. http://www.mtaar.org/en/atilkunst-gundem-egzersizleri
(2) Atıl Kunst, 2009 yazında Berlin’in önemli sanatçı ağırlama kurumlarından biri olan Künstlerhaus Bethanien’ın iki kulesi arasına ‘Sadede Gel’ yazan bir mahya asmıştır. Işıklı olarak tasarlanan mahya bürokratik engellemelerle karşılaşmış, politika yaptığı öngörüldüğünden uzun bir bekleme sürecinden geçmiştir.

Fatoş Üstek

artchive çağdaş sanat belleği'nde yer alan her türlü içerik, ilgili sanatçılara aittir ve izinsiz kopyalanamaz.

8.12.2010 Workshop:“Atılkunst Multi Identity Agenda Stage”

2011-02-28T13:45:00.005+02:00

11.12.2010 UNBACKED

8.12.2010 Workshop

“AtılKunst Çok Kimlikli Gündem Sahnesi”

“Atılkunst Multi Identity Agenda Stage”

Goethe Institute Atatürk Bul. 131 06640 Bakanlıklar- Ankara

7.12.2010 Panel:Gündeme Karşı Sanatçının Tavrı

2011-02-28T13:38:00.003+02:00

“Gündeme Karşı Sanatçının Tavrı”

“Artist’s Face Toward the Political agenda” Moderator: Zeynep Yasa Yaman

Speakers / Teilnehmer: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy, AtılKunst

TekZİP zip dosyası

2010-12-10T17:53:00.004+02:00

SERGİ “TekZip” 7.12.2010 – 7.1.2011

Sanatçılar: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Yesemin Nur Toksoy, AtılKunst, Necla Rüzgar

Bu sergi ortak tek bir görüntünün tekziplenmesinden oluşmuştur. Bu görüntü yaşanan deneyimin belgesidir.

Gözde İlkin yaşanan deneyimi “YAKAlanma” kelimesinin ikili anlamı üzerinden görselleştirmiştir. YAKAlanmak burada hem bir statü-kimlik göstergesi hem de suç üstü yakalanma durumunu göstermektedir.

Gülçin Aksoy tekzip 1’de, başbakanlık önünde gerçekleşemeyen fotoğraf çekme eylemini yanılsama yoluyla gerçek kılmıştır. Tekzip 2’de aynı mekana bu defa kat kat eklemeler yaparak, beton yığınlarını yanıltıcı, şeffaf, kırılgan ve inşa halindeki ülke manzarası haline getirmiştir. Tekzip 3’de arka planda yaşanan olayı karartıp yokederek, bir kimliksizleştirme ortamı yaratmıştır.

Necla Rüzgar, tekzipin varlık alanı olan basılı yayınları (gazete v.s.) mekan olarak kullanmıştır. Aynı görüntüyü tekzipin alanına yerleştirerek, metaforik imgelerle varlık ve yokluk arasında tedirgin bir noktada bırakmıştır.

Yasemin Nur Toksoy yaşanan durumu araştırmacı-gazeteci tavrı ile irdelemiştir. Olayın yaşandığı güne ait tüm ses kayıtlarını deşifre ederek, haber değeri taşıyan olayı, sondan başlayarak açıp sanatçıların yetkili ağzından bir gazete kupürü olarak görselleştirmiştir.

AtılKunst ise “gerçektir” adlı müdahalesinde görsele “Örnektir Geçmez” şablon baskısını ekler. Böylece görselin ve gerçek deneyimin olağan örneklerinden biri olduğunu ve sonsuzca tekrarlanabileceğini vurgular.

Bu sergi gündemde bilginin oluşma ve dağılma sürecini görselleştirmektedir. Bu bilgi aynı zamanda “Zip” dosyası

olarak elektronik posta yoluyla iletilmiştir.

TekZİP

2010-12-01T12:42:00.002+02:00

2010-12-01T12:37:00.005+02:00

TekZİP

7.12.2010-7.1.2011

Atılkunst, Gözde İlkin, Gülçin Aksoy, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy

Kelime anlamı „düzeltme ve cevap“ olan tekzip kelimesi, TEKzip şeklinde yazıldığında, ikili bir anlama kavuşur. TEKzip kelimesi, hem ilk anlamı olan „düzeltme ve cevaba“ gönderme yapar, hem de „zip“ hecelerinin küçük yazılmasıyla, bir bilgisayar ve internet arşivleme programı olan „zip dosyasını“ çağrıştırır.

Sergi, TEKzip kelimesinin bu ikili anlamı üzerinden, basında yer alan haberleri (toplumda kültürel, sosyolojik, politik ve ahlaki tartışmalar yaratan konuları) yeniden sorgulamayı, cevap ve düzeltme hakkını kullanmayı hedeflemektedir.

Sergi 7.1.2011 tarihleri arasında (Cumartesi-Pazar günleri hariç) hergün 13.00-18.00 arası gezilebilir.

7.12.2010 Panel: 18:30

“Gündeme Karşı Sanatçının Tavrı” Yön: Zeynep Yasa Yaman

Konuşmacılar / Teilnehmer: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy, AtılKunst

Açılış: 19:30

8.12.2010 Workshop: 13:30

“AtılKunst Çok Kimlikli Gündem Sahnesi”

Goethe Institute Atatürk Bul. 131 06640 Bakanlıklar- Ankara

www.goethe.de/ankara

TekZİP

Correction/Zip

7.12.2010-7.1.2011

Atılkunst, Gözde İlkin, Gülçin Aksoy, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy

The word „TekZİP“ means correction, but also when it is written like that it gets a double meaning. The word itself refers to „correction and respondent reaction“ and also by separating zip word it connects us to the zip files.

In the exhibition, departing from this double meaning, artists want to use their rights to correct, refuse and react to the social, cultural and so called political issues spread by mass media.

The exhibition can be visited in between 7.11.2010-7.1.2011 everyday (except Saturday and Sunday).

Exhibition hours: 13:00-18:00

7.12.2010 Panel: 18:30

“Gündeme Karşı Sanatçının Tavrı”

“Artist’s Face Toward the Political agenda” Moderator: Zeynep Yasa Yaman

Speakers / Teilnehmer: Gülçin Aksoy, Gözde İlkin, Necla Rüzgar, Yasemin Nur Toksoy, AtılKunst

Opening: 19:30

8.12.2010 Workshop: 13:30

“AtılKunst Çok Kimlikli Gündem Sahnesi”

“Atılkunst Multi Identity Agenda Stage”

Goethe Institute Atatürk Bul. 131 06640 Bakanlıklar- Ankara

www.goethe.de/ankara

2010-12-01T12:12:00.003+02:00

ACİL Bİ DURUM OLMUŞ

2010-09-17T23:43:00.001+03:00

2010-09-03T23:22:00.002+03:00

2010-09-03T23:17:00.001+03:00

2010-09-03T23:16:00.004+03:00

2010-09-03T23:16:00.003+03:00

2010-09-03T23:14:00.001+03:00

2010-09-03T23:13:00.001+03:00

2010-09-03T23:12:00.001+03:00

2010-09-03T23:09:00.001+03:00

2010-09-03T23:08:00.001+03:00

2010-09-03T23:07:00.001+03:00

2010-09-03T23:06:00.001+03:00

2010-09-03T23:04:00.001+03:00

2010-09-03T23:03:00.001+03:00

2010-09-03T23:02:00.002+03:00

2010-09-03T23:00:00.002+03:00

DAMGA AYARI -STAMP REGULATION 2010

2010-09-03T22:56:00.002+03:00

DAMGA AYARI- STAMP REGULATION

2010-08-29T23:51:00.001+03:00

2010-08-29T23:46:00.003+03:00

PANKART AYARI- PANCARTE REGULATION

2010-08-29T23:39:00.002+03:00

2010-08-29T23:36:00.001+03:00

2010-08-29T23:34:00.001+03:00

2010-08-29T23:33:00.001+03:00

2010-08-29T23:31:00.001+03:00

2010-08-29T23:30:00.001+03:00

2010-08-29T23:25:00.001+03:00

2010-08-29T23:21:00.002+03:00

2010-08-29T23:19:00.003+03:00

Cityscale Lotringer 13 München

2010-08-24T22:52:00.011+03:00

Kamunun İki Gölgesi:Ekran ve Uzam

2010-06-12T23:45:00.004+03:00

“Kamunun kitlesel kurulumu kendinden organize olan video sanatçısının melez ve bir o kadar da özgün sanatında önem kazanır. Sürdürülebilir üretim olarak tüketimin yerini karşı kamusallıkların ölçüldüğü ekran ya da gösterim alanları alır. Bir kamusal alan ölçüm kılavuzu olan video sanatı ve bir insiyatifi ortaya koyan video sanatçısı malum mirasın varisi ve
karşı kültürün mahdumu
konumuna yerleşir.” Videoist

9-13 Haziran 2010’da Tophane’deki Tütün Deposu’nda İstanbul Merkezli Gezici Video Sanatı İnsiyatifi Videoist’in gösterimleri Kamunun İki Gölgesi: Ekran ve Uzam başlığı ile gerçekleşecek. Videoist, sanatçıların kamusal alanda üretilmiş ya da kamusal alanı konu alan videolarına yer verecek.

Gösterime katılan sanatçılar:
Ahmet Albayrak, Yeni Anıt, Volkan Aslan, Nancy Atakan, Fikret Atay, Zeynep Erpolat, Başak Kaptan, Gülsün Karamustafa, Evrim Kavcar, Flo Kasearu, Ali İbrahim Öcal, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Ferhat Özgür, Necmettin Tarkan, Parça Tesirli, Özlem Uzun, Çağrı Saray.

9 Haziran 2010 Çarşamba günü saat 18:00’deki açılışın ardından saat 19:00’da yapılacak gösterimle başlayacak olan etkinlikte

10-11-13 Haziran 2010 tarihlerinde saat 12:00, 15:00 ve 18:00’de tekrarlar halinde gösterimler olacak

12 Haziran 2010 tarihinde sadece saat 12:00’de gösterim yapılacaktır.

Ayrıca gösterimlere paralel olarak sunum ve konuşmalar gerçekleşecektir:

10 Haziran 2010 Perşembe günü saat 16:30’da Nancy Atakan, “İnsiyatifler hakkında”,

12 Haziran 2010 Cumartesi günü saat 13.30’da Fırat Arapoğlu “Video’nun Radikal Dili”, saat

16.00’da Atıl Kunst, “Evden ve Sokaktan, Ne Evden Ne Sokaktan”

13 Haziran 2010 Pazar saat 14:00’te Barış Acar, “‘Kamusal Alan’da Rastladım Sana:
‘Kamu’ ve ‘Alan’ Terimlerinin Dekonstrüksiyonu Aracılığıyla ‘Kamusal Alan’a Ulaşma Denemesi başlıklı sunum ve konuşmaları yapacaklar.

http://www.depoistanbul.net/tr/index.asp

Kazara Misafir

2010-05-30T00:20:00.004+03:00

Kuşkulu bir tavırla, tırnak içine yerleştirilmiş misafirliğin , ev sahipliği meselesini yumuşatan bir kavram olduğunu söyleyebiliriz. Sahiplik, ya da mülkiyet meselesinin yumuşak yüzü olarak misafirlik kavramı... Bu yüzden misafir olmak, misafirperverlik, davetsiz misafirlikten sonra, bizim başımıza gelen ‘Kazara Misafirlik’ ten ne anladığımızı sunalım diyoruz.

Mekan: Platform Garanti Istiklal Cad. No: 115A, Beyoglu

Zaman: 01.06.2010 19:00

http://atilkunstmisafirprogrami.blogspot.com/

2010-02-24T13:30:00.004+02:00

Belki de yeniden ütopyaların peşindeyiz

AYŞEGÜL SÖNMEZ

Radikal Kültür Sanat/ 01/02/201o

Fotoğraf çektirmeyen Atılkunst’cular Radikal’e özel bir ‘çıkartma’ yaptı.

Berlin’de gerçekleşen ‘İstanbul Next Wave’ sergisi, Outlet galerisindeki ‘Kendine Ait Bir Oda’ sergisindeki yerleştirmeleri, Mtaar’daki ‘Gündem Egzersizleri’ sergisi, Manzara Perspectives’daki iki günlük ‘Tatbikat’la üst üste AtılKunst’u ya da üyelerini takip etme şansı yakaladık. İki yıldır söyleşi yapmaya çalıştığım fakat başaramadığım AtılKunst nihayet konuştu ve derdini anlattı. Gözde İlkin, Gülçin Aksoy ve Yasemin Nur Toksoy’dan oluşan grubun en büyük özelliği kolektif üretimlerinin bireysel ifadelerini, solo sergilerini engellememesi ve devrimci bir web girişimi titizliğinde her hafta gündeme göre siyasi ve toplumsal pozisyon alan ‘gündem fazlası çıkartma’ dedikleri işler üretmelerinde. Zaten grup olarak fotoğraf çektirmediler, onun yerine Radikal’e özel bir ‘çıkartma’ yaptılar.
AtılKunst’u bir devrimci web girişimi olarak tanımlarsam ne dersiniz? Siz nasıl tanımlamak istersiniz?
Gözde İlkin: Aslında ‘devrimci web girişimi’ büyük punto bir tanım olur. Çünkü bizim dışımızda da web üzerinden sözünü söyleyen ve derdini görselleştiren pek çok grup ve kişi var. Atılkunst da bunlardan biri; üç yıldan beri gündem üzerinden bir okuma yapmanın haftalık bir ihtiyaca dönüşmesi şeklinde devam eden Gündem Fazlası çıkartmalarını internet aracılığıyla paylaşıyoruz. Mail listemize iletiyoruz, blog’a yüklüyoruz, isteyen basıp yapıştırabilir ya da bizim yapıştırdığımız internet ortamından izleyebilir. Atılkunst kendiliğinden, hiçbir grup kurma fikri olmadan gelişiverdi... ‘Hadi sanat yapalım’ diye çıkmadı. Zaten üçümüz de kendi üretimimize devam ediyoruz. Atılkunst ‘Hadi sanat yapmayalım!’ diye çıktı demek daha doğru.
İlk başta tüm o hayat koşturmacası içerisinde biraz durup dinlenmek, paylaşmak ve deşarj olmamızı sağlayan bu bir araya gelişlerin görüntülerini bilgisayarımıza kaydetmekle başladı. Sonrasında Türkiye’de olup biten, aslında bir türlü bitmeyen gündem konuları üzerinden konuşmaya ve gündem okumaları yapmaya başladık. Gündem o kadar birikti ki hard disklerde yer kalmayınca web üzerinden çıkartmaları paylaşmaya başladık.
Gülçin Aksoy: Hani kendimize desek desek ironik bir şekilde ‘Kendinden Menkul Gündem Bombacısı’ derdik.
Özellikle bir süre basına çıkmaktan ya da tanınmaktan kaçındınız. Bu bir strateji miydi? Ben de iki yıldır sizinle söyleşi yapmaya çalışıyorum.
G.A.: Asıl mesele daha özgür konuşabilme ve üretebilmekti. Kendini gizleyerek popüler olma stratejisi değildi. Şu anki görünürlüğümüz kendiliğinden. Çok çalışan, üreten insanlarız, ister istemez görünüyoruz ve bunu gizlemek de popülist bir strateji olacağından durumu doğal akışına bırakıyoruz. Olabildiği kadar farklı yerlerde etkinlikler yapıyoruz. Ve nerede olursak olalım sözümüzden taviz vermiyoruz.
Yasemin Nur Toksoy: Çoğunlukla üretimlerimizin malzemesini basılı ve veya web temelli medya yayınlarından alıyoruz. Bu gibi yayınların bizim için hazır-materyal durumunda olması içine girdiğimiz anda bizim de materyal olacağımızı düşündürdü. Geçmiş eylemlerimizde zaman içerisinde ‘içeriden çalışmak’ üzerine düşüncelerimiz pekişti. Bugün bu gibi bir varoluşa yani basılı bir yayının içinde materyal olma durumumuza daha ironik bakabiliyoruz. Bir anlamda çıkış yaptığımız mekana yerleşmek gibi bir şey.
Sanal çıkartma istifcisi olarak da kendinizi tarif ediyorsunuz. Çıkartmanın sanalı sonsuz yapışır ve daha mı kalıcıdır?
G.A: Kalıcı olup olmamasını hiç düşünmedim. Ortaya bir taş atıp dağılmasını görmek gibi. Ama bu söylediğin de hoşuma gitmedi değil. ‘Çıkartmanın sanalı sonsuza kadar yapışır...’
Y.N.T: Bu biraz da kurgusal ve hatta romansal bir sonsuzluk... Gerçekte çıkartmalar bir duvar yerine sanal ortamdaki bir ara yüz duvarına yapıştığı için yok olmuyor ama altta kalıyor. Her haftasonu bir çıkartma eklendikçe altta kayıyor. İnternette ardışık zamansal düzlem bir anda yok oluyor. Çıkartmalar üst üste farklı zaman dilimlerinde yapıştırılsa bile aynı zaman diliminde var olabiliyorlar.
G.İ: Evet ‘sanal çıkartma isifçisi’yiz. Web’deki sonsuz biriktirme hastalığına biz de dahiliz. Sokakta karşılaştığımız stencil, çıkartma paylaşımının gelip geçici, üzerine yeniden müdahale edilebilir olması ile kurulan diyalogun sanal olanını internet ortamında yakaladık diyebiliriz. Gündemden seçtiğimiz bir sözü, görüntüyü sanal ortamın boşluğuna atıyoruz ve çıkartmaları yakalayan kişilerle bir diyalog başlıyor, her gelen yanıt ‘Gündem Fazlası’nı daha da zenginleştiriyor. ‘Gündem Fazlaları’ için sonsuz yapışkanlık önemli, çünkü her haftanın gündeminden oluşturduğumuz Atılkunst gündemi biriktikçe, her yılın haftalık gündeminden bir detayı bizim dilimizde izlenebilir kılıyor. Bir nevi almanak gibi düşünebiliriz.
İnternete yüklediğiniz anlamı konuşalım. Brian Holmes’ün ‘Do it yourself’ usulü direnme biçiminin ideal mekânı... İnternet bir araç mı amaç mı peki sizin için?
G.A: İhtiyaçtan doğduğunu söyleyeceğim. Atılkunst için internet varolmasının birinci koşulu. Fiziksel uzamdan çok daha kolay ulaşabildiğiniz yerlere ulaşabiliyorsunuz ve sözünüzü söyleyip yayabiliyorsunuz. Hem de çok ucuza. Onaylanmak ya da reddedilmek endişesi taşımadan. Bütün bunlar siz önemsediğiniz sürece sizi etkiliyor. İnternetin oluşturduğu bir yaşam ve düşünce biçimi var artık. Böylelikle kendi kendinizi örgütleyebiliyor, resmi olmayan ya da hiçbir kurum ya da kişiye bağlanmayan birliktelikler oluşturabiliyor, belki de Türkiye tarihinde daha önce olmadığı kadar sivil olabiliyorsunuz... Çoğulculuğun mekanı. Ne diyeyim bence internet medyumların medyumu. Sanatçının bundan payını alması ya da bu söze katkıda bulunması kaçınılmaz. Böylece başka çıkış yolları da olabileceğini deneyliyoruz, bazen asla değişmez olanın değişimine işaret ediyoruz. Dramatize ediyoruz. Sistemin görmezden gelinen başarısızlıklarının altını çiziyoruz. Belki de yeniden ütopyaların peşindeyiz.
G.İ.: Bilgisayar ve web üzerinden üretim yapıyoruz. Atılkunst için ürettiğimiz her sözü, görüntüyü bizim için bir mekan haline gelen hard disk’lerimizde taşıyoruz ve internet üzerinden paylaşıyoruz. İnternet bu anlamda Atılkunst’un sokağı, duvarı, sözünü söyleyebildiği, gündemi didikleyebildiği bir araç oluyor.
Y.N.T: Gündem fazlası ile her hafta internetteki posta adreslerine çıkartma yapıyoruz. Bu çıkartmalarla haftalık gündeme cevap verme arzumuzu ısrarla tekrar ediyoruz. İnternet bu anlamda cevap verme arzumuz için bir araç, yaptığımız çıkartmalara aldığımız cevapları düşündüğümüzde ise bir amaç.
Gündem Egzersizleri serginiz, Outlet’teki işiniz, Tatbikat’a bireysel olarak katılımınız? Bütün bunların ortak kaygısı nedir? Ya da farklı doğalarınızı birleştiren o çıkartmada ne yazıyor?
G.İ: Birikimleri, hiçbir ego çatışmasına düşmeden paylaşabilmek, birlikte öğrenmeye devam etmek, nereye kadar gidecek kaygısı olmadan üretime devam etmek grup çalışmasının devamlılığını sağlıyor. Belki o çıkartmada yazan, gündem için ‘acil durumda camı kırınız!’
G.A: Benim kendi doğamla ilgili bir belirleme yapmam gerek bu noktada. Dünya ile aramdaki ilişkide görmeden sonraki ilk etap dokunmak, hatta dokunarak algılamaktır. Mecazi olarak cevaplamaya devam edersem, birinden ötekine dokunarak yaşamak gibi. Bana göre ortak çıkartmada, birbirimizden çok farlı kişiler olsak da ortak deneyimi paylaşma ve çoğaltma enerjisi yazıyor.
Y.N.T: Biz farklılıklarımız ve benzerliklerimizle, ortak ve bölen kümelerimizle yan yana duruyor ve beraber üretiyoruz. Beraber yol alıyor, yazıyor, beraber yaşıyoruz, fazlasını yapmıyoruz. Beraber oluşturduğumuz çıkartmada ‘Gel seninle yarınlara koşalım’ falan yazar...
Sizi en çok yıpratan gündemler neler oldu mesela, bugüne kadar hâlâ etkisini atamadığınız?
G.A: Sanıyorum ben en fazla Ceylan’dan etkilendim ve bu etkilenmenin yine medya sayesinde ya da Ceylan’ın gazetede yayınlanan fotoğrafı yüzünden olduğunu biliyorum. Yani tabi ki küçük bir kız çocuğunun parçalanmış bedeni karşısında tepkisiz kalamazsınız, fakat Ceylan’ın size doğrudan bakan o fotoğrafı bir fotoğrafın gücünü gösteriyor. Ve bu şekilde yok olan yüzlerce çocuğu düşünüyorsunuz.. Ve tabi ki diğerleri... Dink, açılım vs...
Hrant Dink’i andık geçen hafta. Oğlu Arat’ın konuşması sırasında tıkandık üzüntüden, çaresizlikten... Babasının büstünü yıkmak istemesinden, insanları canlı sevmesinden... Atılkunst bu gündeme ilişkin ne düşünüyor? Bağımsız bir sanat kolektifi olarak ne yapılabilir?
Y.N.T: Bu soruya bence zaten cevap arıyoruz, aradık ve arayacağız...
Sanat dünyayı değiştirebilir mi, daha iyi bir yere dönüştürebilir mi?
G.A: Sanat kendini yaşamdan ayırmadığı sürece dünyayı zaten değiştirir çünkü içindedir. İyi ya da kötü değişimse bütün bileşenlerin dönüşümüne bağlıdır.
Y.N.T: İnsan bu dünyayı bu hale getirdiyse yine insan değitirebilir. İnsan üretimi herhangi bir fikir yeterli etki, gerekli dağılımla çok sesliliği herkesle eşzamanlı yakalabilirse belki...
G.İ: Tabii ki sanatın toplumsal durumlar üzerinde etkisi kaçınılmaz.. Sonuçta sanat dünyanın gidişatından besleniyor.
Atılkunst’un farklı ülke deneyimleri, buranın gündemiyle oraların gündeminin ayrı düşmesi, neler düşündürüyor?
G.A: Böylece daha da yanlış okumalar yapabiliyoruz. Almanya sergilerimizin birinde iki kule arasına mahya asmıştık. Ve sözü buradan oraya taşıyıp ‘Sadede Gel’ dedik. Öte yandan Alman standartlarına takılan mahyamız sadede gelene kadar dokuz doğurduk.
Y.N.T: Atılkunst bu coğrafyada yaşayan üç insandan oluşuyor. Ve gündeme nerede bakarsa baksın nereden baktığı hiç değişmeyecektir. Atılkunst buralıdır.
Atılkunst, politikanın yanı sıra estetiğin gündemiyle nasıl hesaplaşıyor? ‘Hatasız Kunst Olmaz’ bunu çok iyi anlatıyor mesela...
G.A: Hepimiz plastik sanatlar eğitimi almış, hatta resim geleneğinden geliyor olmamıza rağmen atıl çıkartmalarında o kadar fütursuzca yaklaşıyoruz ki, bütün estetik kaygılar içeriğe kurban ediliyor, bazen kötü denebilecek, kitsch denebilecek vurgular bile yapıyoruz. Belki de sanat eğitimi aldık diye bu iş sanat oluyor, aslında sanat yapmak gibi bir derdimizd e yok.
Y.N.T: ‘Hatasız kunst olmaz’, hatamızla sevin bizi demek bu...
Atılkunst radikal feminist bir grup mudur? Öyleyse Atılkunst’un feminizmi nasıl bir feminizm?
G.A: Hani feminist olamamaya imkan var mıdır bilmem. Kadın ya da erkek ortada haksız bir durum varsa haksızlığı düzeltmeye çalışır ve doğal olarak feminist olursunuz. En azından yine lise yıllarında öyle öğretmişlerdi.
Y.N.T: Önce insan sonra kadınız, sonra sanatçı. Radikal yerine ‘radicant humanist’ (köktenci hümanist) bir birlikteliğiz.
G.İ: Bu bizim de üzerine düşündüğümüz bir durum oldu. Bizimle görüşmek isteyen birinin telefon açıp, ‘Atıl beyle görüşebilir miyim?’ demesiyle ve ürettiğimiz çıkartmalar üzerinden de erkek bir okuma yapılmasıyla... Bize göre Atılkunst’un bir cinsiyeti yok. Gündemin cinsiyeti var mı?
www.atilkunst.blogspot.com
www.gundemfazlasi.blogspot.com

Gündem Kararması AGENDA BLACKOUT

2010-01-18T16:29:00.001+02:00

"KENDİNE AİT BİR ODA" + ATILKUNST "AJANDA 2009 " // "A ROOM OF ONE'S OWN" + ATILKUNST "AGENDA 2009" // OUTLET

2010-01-11T03:05:00.011+02:00

Açılış // Opening: 12 Ocak // January 18:30-20:30
Sergi // Exhibition: 13 Ocak // January - 20 Şubat // February
Sergi Saatleri // Visiting Hours: Salı-Cumartesi 10.00-18.30 //
Tuesday-Saturday 10.00-18.30

OUTLET
Boğazkesen Cad. Kadirler Yok. No:69
Tophane-İstanbul

Gündem Egzersizleri (25 Aralık 2009 - 30 Ocak 2010 // Mtaär)

2010-01-05T08:09:00.014+02:00

Gündem Egzersizleri (25 Aralık 2009 - 30 Ocak 2010 // Mtaär)

2009-12-19T22:50:00.005+02:00

ATIL KUNST : Gündem Egzersizleri

(25 Aralık 2009 - 30 Ocak 2010 // Mtaär)

Atıl Kunst'un ''Gündem Egzersizleri'' başlıklı yeni çalışması 25 Aralık'tan itibaren Mtaär'da!

Açılış : 25 Aralık 2009 Cuma / 19:00 / Mtaär

Doog (Performans)

Gündem Egzersizleri PROSPEKTÜSÜ

FORMÜLÜ:
Ortalama dokuz saniyede bir ‘TA TA TATATA TATA TATA TA’ ya kol, kafa ve ayak uydurulan egzersizler içermektedir.

ÖZELLİKLERİ:
Gündemin yıpratıcı semptomlarının giderilmesinde kullanılan bir kombinasyondur. Vatandaşın evden geç faza katılımını inhibe etmez. Diğer medya kanallarını inhibe eder. Bileşimde bulunan tekrarlar ağrı giderici ve harareti meneden ajandır.
İnce motoru açılmış her şahıs gündemegzersizlerini uygulayabilir. Hızlı ve koordineli hareketleri yapmaktan daha karmaşık teknik yeti gerektirmemektedir.

SOSYAL ENDİKASYONLARI:
Gündemegzersizleri süresine vatandaşın sosyal durumuna göre kendi ya da ‘devletinin milleti’nin karar vermesi gerekmektedir.

UYARILAR VE ÖNLEMLER:
Tepkime şiddetleneceğinden kişiler, kendilerinin egzersizlere cevap verme düzeylerini tayin edebilecek hale gelene kadar devam etmeli ve makine çalıştırmamalıdırlar. Şiddet potansiyeli olup olmadığı hakkında yeterli bilgi bulunmamaktadır. İnsan değeri üzerinde etkileriyle ilgili hiçbir bilgi bulunmamaktadır. Yaşlılarda kullanımına ilişkin spesifik bir çalışma yoktur. Deneyimler yaşlılar için normal erişkin gündemegzersizlerinin uygun olduğunu göstermesine rağmen fonksiyonlarının izlenmesi önerilir. Muhtemel riskler dengelenmek şartıyla hareketlerin kullanımına karar verilmelidir.

fotoğraf: Sevil Tunaboylu

ATIL KUNST : Agenda Exercises

(December 25th 2009 - January 30th 2010 // Mtaär)

Atıl Kunst's new project, ''Agenda Exercises'' is showing at Mtaär beginning from December 25th!

Opening : December 25th 2009 Friday / 19:00 / Mtaär

Doog (Performance)

Agenda Exercises PROSPECTUS

INFORMATION LEAFLET:
Please read this leaflet carefully before you start. It contains one exercise with hand, head and feet coordinated to ‘TA TA TATATA TATA TATA TA’ in every 9 seconds in avarage.

WHAT İS THE AGENDAEXERCISES ARE USED FOR:
It is a combination that helps relieve the symptoms of burdensome effects of agenda. It does not inhibit participation of fellow citizen in the late phase. It does inhibit other mass media channels. The Action replay inside the composite is the agent to disable pain and fever.
Anybody who has open fine motor skills can perform agendaexercises.

SOCIAL INDICATIONS:
The term of use for agendaexercises must have been determined by the fellow citizen or other fellow citizen of the nation.

WARNING:
When the reaction intensifies users has to go on till they can judge their reactions to the exercises and should not drive and operate machinery. There is no enough information on the agendaexercises’ violence potential. There is no inquiry of their effect on human value. There is no specific research on utilization of senior citizens. Even though experiences says that for senior citizens the normal adult agendaexercises is suitable the functions should be monitored. The use of exercises should be decided in condition of balance the possible risks.

Istanbul Next Wave /Akademie der Künste, Pariser Platz /12.11.09.-03.01.10/

2009-11-06T00:53:00.005+02:00

'Under my feet I want the World, not heaven'

'Boden unter meine Füßen, nicht den Himmel'

Women artists from İstanbul at Berlin Academy Pariser Platz on the occasion of 20th Anniversary of Berlin İstanbul Partnership. Yeşim Ağaoğlu, Gülçin Aksoy,Nancy Aatakan, Atıl Kunst, Nazan Azeri, Handan Börüteçene, İpek Duben, Nezaket Ekici, Gül Ilgaz; Gözde İlkin, Cemile Kaptan, Şükran Moral, Nazlı Eda Noyan, Neriman Polat, Necla Rüzgar, Gülay Semercioğlu, Nalan Yırtmaç Curator: Beral Madra
“Under my feet I want the world, not heaven!” is my third major exhibition in the last decade that has an exclusive focus on the works of women artists . The title of the show is a slogan from the protests of 3000 women in Istanbul on 17 May 1987—an event which is discussed by Zuhal Yeşilyurt Gündüz’s in her essay on the Women’s Movement in Turkey (2). The slogan is a creative intervention into well-known religious dictum which glorifies women qua mothers: “Heaven is under the feet of mothers.” With the religious nomination in the slogan, the sacrosanct position of the mother is ingeniously cut off from the worldly notorious women. At that crucial date, using this as their catchphrase, those 3000 women have designated a new turn in the position of women.

The title is challenging in the sense that it accentuates the revolt against being designated to represent the sacrosanct image of motherhood and not to exist otherwise. With the title I wanted to draw some attention to the continuing exploitation of the image of woman under the neo-liberal, global capitalism and prevailing religious, traditional and conservative dogmas, but the artists’ statements effectively reflected in their works do more than that...

Who and what can compete with the commodity and media culture and gain ground? The identity of women in Turkey is thoroughly connected to politics, religion, consumption culture and media. Since two decades the female identity is sharply divided firstly into “headscarf” and “no-headscarf”, secondly into “protected” and “not-protected”, thirdly “conformist” and “non-conformist”. These divisions once again show the prevailing patriarchal and dogmatic social structure. The female body experience is mostly connected to sexual abuse and violation of young or elderly women or to a body culture based on cosmetic industry. These issues are mainly tackled by women artists of this exhibition with their socio-political-cultural origins and effects and appear in their works as self-portraits, performances, documentations of their performances or as representations and
Woman artists in Turkey have been producing assertive, attractive and probing works since the mid 1980s, and currently they are receiving the international attention. One cannot deny the prevailing male dominant discourse within the modern and postmodern art making; but women struggle to get their economic and social identities along with their democratic rights and post-modern liberalism in the mentality of the society, which help them to become more independent. Post-modernity in Turkey was a step forward for them, but it was still not an easy task to change the status quo. In tune with the human rights and feminist movements, the women artists have deconstructed the meta-narratives and the traditional positioning of the outcast or oppressed women of all classes through art discourse and subversive art works. The women artists were aware that to be able to do this, the modernist mentality that structure of the society and its institutions has to be radically changed. Within this context, the probing, questioning, and shocking examples of contemporary art works carry an important mission and among them, the sharing, communicative, flexible and contributing qualities of woman artists’ works produce favorable results, even as these works remain largely unrecognized as political tools for radical democratization process by the women’s rights NGOs and feminist academics and activists.

The art production of 1980’s evolved into two directions: Painting with strong influence carried on local figurative and abstract tradition from 1960s and 1970s. The practice of conceptual art and installations emerged gradually with a more intricate socio-political and cultural content. In painting, expressionism lived its new birth with a bold figurative style, with subjective criteria and personal mythologies. Throughout 1980s a generation clash, a questioning of Western art, a rupture from the recent past, a yearning to the historical past and an affiliation to the international contemporary art making can be observed. The new approach to dilemmas such as tradition and modernism, high and low art, rational and irrational was to find points and fields of reconciliation between these dichotomies and in most cases the low, popular and trivial became more visible. Austerity and ascetic behavior was avoided for the sake of openness to different directions and possibilities.

The culture climate of the 1990s was deeply affected by the political and economical transformations. The economic transformation can be summarized as the intensive communication and interaction of the private sector with the world business, increase of export, foreign partnerships, specialization of the businesses and finally integration to the global economy. The transformation created its new social classes, among them the new middle and rich class that entitled to gain the character of bourgeoisie, but was also faithful to its ethnic and rural traditions. People from Anatolia have immigrated to the margins of the city, and to the abandoned parts of Beyoğlu district which belonged to the Greek, Armenian and Jewish minorities in the past. In particular, this at that time low rent district generated a new synergy when the artists, also preferred to live and work there, side by side with the newcomers.

From the cultural point of view the 1990s have opened a new possibility of being liberated from the burdens of a constrained Modernism, or celebrating the fall of Modernism. In this sense a new split has been experienced among the intellectuals, namely the ones who could not accept the fall of Modernism and faded away from the most up-to-date culture scene. In the meantime the diversification of creativity, the interest of the private sector in contemporary art and design works, the emergence of markets for creative products and the international exchange options have enforced the content and impact of the culture industry.

Without doubt the relations with EU within the framework of its enlargement and cultural integration policies have definitely changed the course of art and culture in Istanbul. The process started in the 1990s on strictly individual networking level and gradually developed into an institutional relationship, mainly between private museums, fine arts faculties, artists associations and other NGO’s. The projects and exchange activities were mostly funded by EU resources. This interaction was by and large possible in accordance with the influence of culture industry in the processes of global economy and politics so that the culture in Turkey gained independency, autonomy and the interest of the private sector. Precisely this progression prepared the rupture between the Istanbul based contemporary art productions and Ankara based cultural policy. While the state monopoly on the arts as the cultural manifestation of the modern nation state ideology is still prevailing in Anatolian cities, despite the current privatization movements, Istanbul art scene has gained precedence in the global art map.

Globalism introduced new possibilities of emancipation and became an ally for female artists. Even if it has never been too easy to change the status quo, this time the international exchange empowered the position of women artists. For opening up the field of the social for the hitherto excluded subjects–among them is women of all classes and professions–dominant meta-narratives have to be challenged. The modernist gaze of the audiences needed to be transformed and the institutional concepts needed to be reconfigured. Without doubt, such a vision of a pluralist society is yet to be realized. However, the so-called traditional female qualities of sharing, communication, and flexibility and the desire to collaborate are becoming more and more important and I believe that they have a great deal to offer in contribute to the fundamental changes that are already beginning to take place in our region.

The exhibition introduces seventeen artists of three decades and three generations who have the common aspect of being active individuals, provocateurs, activist-artists in a country which is simultaneously democratic, global, patriarchal, neo-liberal and nationalist. They and many others who are not represented in this exhibition helped us to recognize the importance of the use of verbal and visual language in our daily lives as well as in the democracy process and strived to make art that decipher the ideologies created by images and texts of neo-liberalism, which shape our culture and life. They manifestly provided new visual material and tools of thinking and criticizing the political and neo-liberalist intricacies.

Beral Madra: From the catalogue text: İstanbul Next Wave (Johannes Odenthal-Çetin Güzelhan), ADK, Berlin, Steidl verlag, Göttngen, 2009. Best. Nr. 1133

http://artcitizens.net/blog/list/id/208

http://www.adk.de/istanbul_next_wave/Kuenstler.htm

Open Studio Day/Platform Garanti 5th floor, Studio 3

2009-11-06T00:14:00.008+02:00

Saturday, November 07
1 p.m.-6 p.m.

http://platformgarantilinks.blogspot.com/

Platform Garanti CAC hosts an open studio day to share the work of current Istanbul Residency Program artists: Jesper Alvaer, Vangelis Vlahos, Witte van Hulzen & Sander Breure, Francesco Mattuzzi, Kalle Brolin, İnci Furni, Barbara Musil, Atılkunst, Soren Thilo Funder, and Sofie van der Linden.

Atılkunst
Platform Garanti 5th floor, Studio 3
4:30 p.m.-4:50 p.m.

Atılkunst will present a new video work titled “Agenda Exercises”. They will also make a sticker intervention on a daily newspaper.

Atılkunst is an artist collective run by three women artists since 2006. The main activity of Atılkunst focuses on current events, and the agendas of the day. They send out one e-mail every week with the subject “Surplus of Agenda”, consisting of one image called “Decal” which is inspired by political topics that have been raised throughout that week.

Can I offer you something?

2009-10-13T17:49:00.001+03:00

In Summer time we hang 'Mahya' in between the towers of Bethanien. At the begining for what to say we had this phrase in our minds: 'Can I offer you something?'
Finally we decided to with lights ' Sadede Gel'-'Get to the point'. Nowadays new mahya are lightened and turned off. With the nationalistic and highly political connotations they fired a serious of discussions in national media. (You can see few newspaper clippings above with bold title as: 'Happy is the man who says I am Turk', 'And the mahya is turned off'', Mahya is left without defense'. Those Mahyas which became the issuse of political agenda are listed as ' We are grateful to our army', 'National unity is fundamental'. One of the authorities made a mark as: 'I can not stand any discussion that will built on mosques. All assessments are personal comments.). Somebody wants to light those Mahyas as they are. So we wanted to ask. Why did you write them on the air in the sky? If only you would write 'Can I offer you something?'

Alternative To What? 1st International Artist Initiative Istabnul Meeting 2009

2009-10-01T23:34:00.005+03:00

ABOUT

Istanbul 2010 European Capital of Culture Agency is organizing the 1st International Artist Initiatives Istanbul Meeting in cooperation with Art Pie as a parallel event of the 11th International Istanbul Biennial, between 02nd-06th October 2009 in Istanbul 2010 Art Production Center Kadırga. It will include a fair, discussions and presentations. The general aim of the meeting is to create a communication platform among artist initiatives from various European and other countries for sharing information, experience and best practices and in order to build new cooperations on the way to Istanbul 2010 European Capital of Culture. As it is the parallel event of 11th International Istanbul Biennial, the fair will also serve as a showcase for the participating artist initiatives in the international art scene.

“Alternative to What?”

What is an “artist initiative?” Is there only one definition of it? Most of the artist initiatives claim to be “alternative”. What are they alternative to? What is their role in society and in the art world? These basic questions will be raised in order to lead to further questions to be discussed.

HAKKINDA

İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı, Art Pie işbirliği ile 11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin paralel bir etkinliği olarak, 02-06 Ekim 2009 tarihleri arasında Kadırga İstanbul 2010 Sanat Üretim Merkezi’nde 1. Uluslarararası Sanatçı İnisiyatifleri İstanbul Buluşması’nı düzenliyor. Bir fuarın, tartışmaların ve sunumların gerçekleşeceği bu etkinliğin genel amacı; bilgi, deneyim ve iyi uygulamaların paylaşımı için Avrupa’dan ve diğer ülkelerden gelecek sanatçı inisiyatifleri arasında bir iletişim platformu oluşturmak ve İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti sürecinde yeni işbirliklerinin kurulmasını teşvik etmektir. 11. Uluslararası İstanbul Bienali’nin paralel etkinlikleri arasında yer almasıyla fuar, katılımcı sanatçı inisiyatiflerinin uluslararası sanat sahnesinde görünmesinde vitrin işlevi görecektir.

“Neye alternatif?”

Sanatçı inisiyatifi nedir? Sadece bir tanımımı vardır? Pek çok sanatçı inisiyatifi “alternatif” olduğunu iddia eder. Neye alternatiflerdir? Sanat camiasında neye hizmet ederler? Bu temel sorular, tartışılacak başka sorulara yol açacak şekilde geliştirilecektir.

For program please check the link: http://www.artistinitiatives.org/

Yeni Marka / New Brand

2009-08-12T13:44:00.004+03:00

Bugün, Atılkunst kendine 'Popkavramsal' dedi.

Today, Atılkunst named itself 'Popconceptualist'.

2009 "Komm zur Sache!" (Sadede gel) / 'Istanbul-Off-Space' / Kunstraum Kreuzberg, Berlin

2009-07-09T09:49:00.010+03:00

2009 "Komm zur Sache!" (Sadede gel) / 'Istanbul-Off-Space' / Kunstraum Kreuzberg, Berlin

2009-06-30T16:30:00.012+03:00

'Istanbul-Off-Space' kapsamında (iki kule arasına) MAHYA asıyoruz...

Withinside 'Istanbul-Off-Space' (in between two towers) we are mounting a 'MAHYA' (originally these are messages spelled out by lights strung between minarets).

Yer / Place: Bethanien- Berlin

Tarih/Date: 4 temmuz- 16 Ağustos 2009 / July 4 through August 16 2009

Açılış/ Opening: 3 temmuz 2009, cuma, 19:00 / Friday, July 3, from 7 p.m.

----------------------------------

İstanbul-Off-Spaces
Bağımsız Sanat Mekan ve Grupları Diyaloğu

Kunstraum Kreuzberg/Bethanien’de gerçekleştirilecek sergi ve etkinlikler projesi İstanbul-Off-Spaces ile, birkaç yıldır gelişen bir olguya, İstanbul’da sayıları giderek artan ve önem kazanmaya başlayan, ticari olmayan bağımsız proje ve sanat mekanlarına, dikkat çekmek istiyoruz.
Etkinliğin amacı, İstanbul’daki projeler ve çalışanları ile diyaloğa girmek ve Berlin’de, kendilerini ifade edebilecekleri bir platform sunmaktır.
İstanbul’daki sanat mekanları, sivil toplum diskurlarının önemli alanlarını oluşturuyorlar. Gerek giderek yoğunlaşan uluslararasılaşma, gerekse artan bağımsızlık ve özgüven sayesinde, mekanlar, yayınevleri, dergiler ve çağdaş güzel sanatların aktörleri, İstanbul’daki toplumsal ve politik tartışmaların öne çıkan öğeleri haline geldiler.
Sergideki sanatsal çalışmalar ve dokümantasyonların yanısıra, özellikle söyleşiler ve konferanslarla da İstanbul’daki kültür politikalarının aktörlerinin mercek altına alması amaçlanıyor. Gazete formatında çıkarılan yüksek tirajlı bir yayın sergiyi duyuracak, aynı zamanda sürekli dönüşen ve giderek gelişen sözkonusu bu kültürel olguya görsellik kazandıracaktır.

Stéphane Bauer und Sencer Vardarman

Katılan Gruplar
5533, Apartman Projesi, Artık Mekan, atılkunst, daralan, Hafriyat-Karaköy, Kurye, Masa Projesi, Nomad & Upgrade!İstanbul, Oda Projesi, xurban_collective

Hauptstadtkulturfonds destegi ile gerçeklestirilen bir Kunstraum Kreuzberg/Bethanien projesi.
Konsept: Stephané Bauer ve Sencer Vardarman.

http://www.berlinerpool.de/istanbul-off-spaces/en

SADEDE GEL ("Komm zur Sache!" )

Why we choose to install Mahya? We choose Mahya (message spelled out by lights strung between minarets) not just because its traditional background in Turkey. They are usually installed in Ramadan, in religious month, to be seen when night falls after the sunset when people break their fast. In the past when there was no cinema or television Mahyas are made to entertain people with light images and also to give some messages such as television broadcasting supposingly does today. Mahya is a strong device to spread messages. So at this point the main question was What would be our message as atılkunst? Mainly mahyas till today had had religious or political expressions. Those expressions emphasize morally accepted values and dominant social and political statements. As Atılkunst, we choose our expression as ‘Sadede Gel’. We use this expression very frequently in our daily conversations. There is no direct translation but we can translate it as ‘Get to the point’. We wanted it to be an answer from the streets saying to get to the point to all ideological and institutional powers. Writing those words in between the towers of Bethanien we installed a common saying coming from locality to the sky, to the limits only dominant power can reach.
As part of the project inside bethanien we installed another expression in German. We want to construct a dialogue in between outside and inside so that we choose to say ‘Nun’ which means ‘Now’. From the sky it is said: ‘Sadede Gel’, from above it is replied: ‘Nun’
_Get to the point
_Now
We think that with this dialogue the sky and the land get to one point.

AtılKunst

Komm zur Sache, Kunst

Off-Szene | 06.07.2009 17:00 | Ingo Arend

Raum ist in der kleinsten Off-Hütte. Beobachtungen zur Zivilgesellschaft in der Türkei aus Anlass einer Kreuzberger Ausstellung

Seite 1 von 2

Gibt es in der Türkei eine Zivilgesellschaft? Seit Jahr und Tag wird dieses Ominosum herbeigesehnt. Erst wenn politische Werte wie Toleranz die gesellschaftliche Alltagspraxis bestimmten, sei der Umbruch zu einer demokratischen, multikulturellen Gesellschaft, den Beobachter seit einem Jahrzehnt in der Türkei registrieren, von Bestand, argumentieren Politiker und Wissenschaftler. Und dann schlägt wieder die Realität zu.

Als sich im vergangenen Jahr auf Istanbuls zentralem Taksim-Platz Tausende zur 1. Mai-Kundgebung versammeln wollten, schockte die Regierung Erdogan die türkische Öffentlichkeit mit einem ungewöhnlich brutalen Polizeieinsatz. Es ist noch nicht lang her, dass ein Amtsrichter im liberalen Stadtteil Beyoglu die Schwulenorganisation Lambda verbot. Und vor wenigen Tagen wollte die AKP-dominierte Stadtverwaltung dort sogar den Alkoholausschank verbieten.

Angesichts der Schwierigkeiten, mit denen Bürgerrechtsbewegungen und Selbsthilfegruppen in dem Land am Bosporus kämpfen müssen; angesichts des Zerrbildes vom stets repressiven, kemalistischen Einheitsstaat, das von der Türkei im westeuropäischen Ausland gezeichnet wird, kann man es nicht hoch genug bewerten, dass der Dialog mit den wenigen vorhandenen Gruppen gepflegt und ein anderes Bild des Landes vermittelt wird. Ein Nährboden der türkischen Zivilgesellschaft ist die Off-Kunst. Wie sie arbeitet, welche Ziele sie verfolgt, kann man jetzt im Kunstraum Kreuzberg nachvollziehen, wo sich rund zehn Istanbuler Gruppen in einer kleinen Ausstellung präsentieren.

Auf zwei Quadratmetern

Für hiesige Verhältnisse wirkt es oft mehr als bescheiden, was sich da entwickelt hat: Der kleine Kunstraum 5533, den Nancy Volkan und Volkan Aslan in dem Verkaufsraum eines Istanbuler Einkaufszentrums im Stadtteil Unkapani zu einem „open Space“ für Lesungen, Künstlergespräche und Workshops hergerichtet haben. Oder der winzige, gerade mal zwei Quadratmeter große Raum mit Schaufenster, den die Gruppe Artik Mekan in einem alten Teehaus in Karaköy, unweit vom Goldenen Horn, zu einem Ausstellungsraum umgewidmet haben Aber in einem Land, in dem der Staat seinen Bürgern immer noch mit Misstrauen begegnet, mit Argusaugen und Maschinenpistolen den öffentlichen Raum kontrolliert, ist schon die Öffnung des kleinsten, selbstorganisierten Raumes ein Wagnis.

------------------------

Istanbul-Off-Spaces
Independent Art Spaces in Dialogue

Istanbul-Off-Spaces exhibition and event in Kunstraum Kreuzberg/Bethanien, Berlin, is meant to draw attention to a phenomenon that has arisen in recent years: the increasing number and growing influence of project groups and independent non-commercial art spaces in Istanbul.

In Istanbul, art project spaces act as important locations for social discourse and discussions about civil society. As a result of increasing internationalization, but also as a consequence of growing independence and burgeoning self-awareness, locations, publishers, magazines and players in the field of contemporary visual arts have established themselves as outstanding elements of social and political discourse.

The activities in Berlin are aimed at initiating a dialogue between these projects and their protagonists offering a presentation platform in Berlin.

http://universes-in-universe.org/eng/nafas/articles/2009/istanbul_off_spaces

2009 ÇİFT DİKİŞ GÜNDEM /Double Seam Agenda / imç 5533

2009-04-30T23:49:00.008+03:00

Atilkunst
Çift Dikiş Gündem
2 Mayıs - 13 Haziran 2009
acilis 14:00
5533 İMÇ

"Çift Dikiş Gündem” başlığı altında Atılkunst,
5533'de, eğilimi ve yapısı gereği gündemi okumaya,
gündemi gündemle teyellemeye, sporuna gündem
dikmeye, gündemin üzerinden makine dikişiyle geçmeye,
teğet geçmeden gündeme çomak sokmaya devam ediyor.

Double Seam Agenda
2 May - 13 June 2009
opening 14:00
5533 İMÇ

In their exhibition entitled "Double Seam Agenda", Atilkunst continues their tendency to touch
on daily events by reading political agendas, basting these agendas together, sewing them together
just for the sake of sewing, retracing them using the sewing machine, and hassling without being
tangent.

2009 Book: Bent 005 KILAVUZ

2009-03-28T18:49:00.008+02:00

Bent005

KILAVUZ by Atılkunst

Book Launch on Monday

March 30th 2009,

18.00-21.00

BAS

Meşrutiyet Caddesi No: 92A, Beyoğlu İstanbul

http://www.b-a-s.info/

KILAVUZ is a guide to the standardized tests SBS, OKS and OYS. These are tests taken by all Turkish students at different stages of their school careers. Their scores determine if, where and on which level they will proceed in their studies.

KILAVUZ/GUIDE/NAVIGATOR/USER’S MANUAL

To make the long story short, since the day we were born we have been entering in various exams. Some of the very important exams from our youth are: OÖKÖSYS-Student Selection and Placement Examination for Secondary Education Institutions, ALGS-Anatolian High Schools Entrance Exam, ÖLGS-Private High Schools Entrance Exam, ÖSS-Student Selection Examination-ÖYS-Student Placement Examination. Today some of these exams gave their place to new ones or some of them united in one big exam. SBS-Level Determination Exam, OKS-Transition To Secondary Education,llike OGES, STS, OKS, DPY, ÖO, PK, ALS, are new generation examinations. ÖSYM-Student Selection and Placement Examination is united version of ÖSS+ÖYS.
In order to make “Kılavuz”, we took questions from those standardized scholastic tests (some of them are mentioned above) as published as newspaper supplements in 2008. In order to make a guide questioning the essence of being THIS Country’s citizen, we choose various types of questions; about national status, about oxygen (the first question in the book is beginning with: Hi, My name is oxygen), about our ancestors, politicians,political agenda, national heroes, about one popular event from newspapers.
So, again to make long story short, we put preferred questions one after onother. Kılavuz is the sampling of the questions from standart exams, that a Turkish citizen has to surpass in order to determine his or her level, in order to be determined, to be established, to be placed, to be selected and to be recognized.
The essential part of “Kılavuz” is index section. We made our index listing A to Z favored words taken from the selected questions. The index questions all the questions that have been asked to us. From A to Z it is a single row of dominant ideology which stands in attention.

According to the index the rate of some words: Asker/Soldier passes 7 times, Atatürk/Founder and First president of Turkish Republic passes10 times, Baba/Father passes 6 times, Devlet/Government passes 22 times. Demokrasi/Democracy passes 5 times.
-----------------------

Sınava hazırlık, sanat oldu

EVRİM ALTUĞ / SABAH

02.04.2009

Atılkunst sanat kolektifinin sınava hazırlık testlerinden yola çıkarak hazırladıkları Kılavuz projesi, İstanbul Sanat Araştırmaları Derneği tarafından yayımlandı. Test sorularında, Aysun Kayacı da mevcut..

Kendilerine Atılkunst adını veren ve her biri değişik formasyonlardan gelme üç ayrı genç kadın sanatçı, Türkiye'nin sınav kültürünü gerek sözlü, gerekse yazılı bir yaklaşımla eleştirel yönden büyüteç altına almak üzere, Kılavuz adlı bir sanat kitabı yayımladı. Tanıtımı İstanbul Tünel'deki BAS - İstanbul Sanat Araştırmaları Derneği adlı sanat mekânında yapılan kitap, BAS'ın sorumlusu, sanatçı ve editör Banu Cennetoğlu'nun Philippe Hoegen ile imzasını attığı Bent Sanatçı Kitapları dizisinin beşinci halkası. 750 adet basılan 560 sayfalık Kılavuz, temelini Türkiye'de yaşanan 'sınav kültürü'nün ironik ve yakın tarihli örneklerini derlemesi bakımından öne çıkıyor. Atılkunst'u oluşturan üç genç kadın sanatçı, Kılavuz'da harmanladıkları ve Milli Tarih'ten Milli Coğrafya'ya, Psikoloji'den mantığa, İngilizce'den Sosyal Bilgiler'e uzanan soru örneklerine müdahalede bulunmamış. Sanatçılara göre Kılavuz, "Türkiye'de seviye atlamak, bir yere yerleştirilmek ve geçiş yapabilmek için verilmesi gereken sınavların tümünden oluşmuş" bir kitap. Tasarım danışmanlığını Bülent Erkmen'in üstlendiği Kılavuz hakkında SABAH'a konuşan Atılkunst üyeleri, proje dahilinde kendilerini ilk olarak Aysun Kayacı ile ilgili sınav sorusu ile karşı karşıya bulduklarını anlatıyor. Sanatçılar, "Biz, gazetelerin sınav ilavelerinde, sınav dönemlerinde verilen bu soruların varlığını fark ettiğimizde, önce Aysun Kayacı ile ilgili soruyu gördük. İlgili soruda Kayacı'nın "Benim oyumla çobanın oyu aynı olamaz," dediği beyanı da vardı. Bu soruyu görünce biz, soruların bire bir Türkiye gündeminin alt okumalarını yaptığını fark ettik. Hatta bu sorulardan birinde, dağda Mehmetçik için bot hazırlayan öğrencilerin projeleri de bulunuyordu. Bu sorulara baktıkça, hepimizin bu süreçten geldiğini bir kere daha anladık. Zaten Milli Eğitim Bakanlığı da, 'Biz gündemden soru alıyoruz,' yönünde bir açıklama yapmıştı," diye konuşuyor. Atılkunst, bunun farkındalığı ile yeniden okuma yaparak, yüzlerce soru arasından seçimler yapmış. Atılkunst, bu soruların yanıtlanmasını değil, aksine soruların yol açtığı alt soruları gündeme taşımayı amaçlıyor.

GÜNDEM MADDELERİ
'İktidar', 'baba', 'devlet', 'cinsiyetçilik', 'yalnızlık', 'vicdan' ve hatta 'cinler' gibi birçok konuda ilginç soru metinleri ve görselinin yer aldığı, bir dizin ile de desteklenen Kılavuz, 560 sayfa içerisinde SBS, ÖKS ve ÖYS sorularını harmanlıyor. "En 'çatlak' sorular SBS'den çıktı," diyen sanatçılar, bu bölümdeki birçok sorunun çok ağır olduğunu ve yetişkinlerin dahi çok güç verebileceğini vurguluyor. Üç ayrı kadın sanatçıdan oluşan Atılkunst, gerçek isimlerini gizlemelerinin gerekçesini ise şöyle açıklıyor: "Çalışmalarımız, söyleyemediğimiz şeyi, bir grup altında söyleme ihtiyacından doğuyor. Yaşlarımız ve donanımlarımızın farklı olması, bambaşka kıvılcımlar yaratıyor. Kendi tabirimizle 'Voltran'ı oluşturuyoruz!" Sanatçılar ayrıca, "sorular hakikaten birer görsel yapıt haline gelmiş, illüstrasyonları bile bize üzerine birşey söyleme ihtiyacı bırakmıyor. Ve düşünün, birileri sırf bu soruları akıl ettikleri için soru başına para kazanabiliyor," diyerek hayretlerini dile getiriyor. Bilgi: www.b-a-s.info

“BEYAZ EŞYA ALANA SİLAH BEDAVA” “GET A FREE FIREARM FOR ONE HOME APPLIANCE ” 2009

2009-03-14T11:28:00.010+02:00

Kamusal alanda "Kullanışlı İhlaller" Siemens Sanat'ta

Türkiye'de güncel sanatın en önemli merkezlerinden Siemens Sanat, Mart ayında benzersiz bir sergiyle sanatseverlerin karşısına çıkıyor. 11 Mart-26 Nisan tarihleri arasında seyircisiyle buluşacak olan "Kullanışlı İhlaller" adlı sergi, yerli ve yabancı güncel sanatçıların kamusal alanı farklı formlarda kullanarak gerçekleştirdikleri yapıtlara yer veriyor.

Küratörlüğünü T.Melih Görgün ve Mürteza Fidan'ın yaptığı Siemens Sanat'ın yeni sergisi "Kullanışlı İhlaller", İngiliz sanatçı Gordon Young'ın yanı sıra sanat grupları Atılkunst ve Urbaneer'in çalışmalarından oluşuyor.

Urbaneer çalışmalarında kenti bir oyun alanına dönüştürerek, karakterini farklı toplumsal kesitlerle analiz ederek, çoğul sonuçlara ulaşmayı amaçlıyor. Atılkunst, kamusal alanın farklı bir formu olan internet mecrası üzerinden güncel söylemleri sapmalara uğratarak, ironi yoluyla toplumsal uyarıcı bir rol üstleniyor. Gordon Young ise çalışmalarında tipografiyi çevreyle kavramsal ilişkiye sokarak yorumluyor.

Sergi küratörlerinden Mürteza Fidan'a göre toplumsal içerikli, bir çok sosyal kesim ile işbirliği halinde kollektivizm içeren, sürece dayalı farklı mekanlarda üretilen sanat uygulamaları, temsiller arası diyaloğu geliştiriyor. Bu diyalog, bilindik olmayan sosyal formlar ve onların zihinselliklerini hayal edebilmenin farklı yollarını bulmaya çalışıyor. Bu durum kamusallığın genelleştirici kaidelerinin ihlal edilmesiyle sağlanıyor.

Bir belgesel sergi düzeni içinde sunulacak olan 'Kullanışlı İhlaller' sergisi, 11 Mart -26 Nisan tarihleri arasında Siemens Sanat'ta haftanın her günü saat 10:00-19:00 saatleri arasında ziyaret edilebilir.

Siemens Sanat
Meclisi Mebusan Cad. No:45 Fındıklı-İstanbul
Tel:(212) 334 11 04 / www.siemenssanat.com

“BEYAZ EŞYA ALANA SİLAH BEDAVA”
“GET A FREE FIREARM FOR ONE HOME APPLIANCE ”

2009
SIEMENSSANAT

"We used the style of marketing strategies to spotlight unclear and blurred connections in between companies, their product and their clandestine by products.
In this wall to wall piece “Get a free firearm for one Home Appliance” is written on printed images of Home appliances. The stickers consisting of firearm image are also ditributed infont of this wall installation to intensify by product."

AtılKunst

Görecek bir şey yok, yanıtlanacak sorular var

AHU
ANTMEN

Kültür Sanat

15/04/2009

Gordon Young, tipografik mimari düzenlemeler yapıyor.
Siemens Sanat’taki ‘Kullanışlı İhlaller’ sergisi Mürteza Fidan ve T. Melih Görgün küratörlüğünde sanatın kamusal boyutuna farklı biçimlerde değinen Atıl Kunst grubu, Urbaneer sanat kolektifi ve İngiliz sanatçı Gordon Young’ı bir araya getiriyor. İlginç bir sergi ama baştan söylemeli: Sergide aslında ‘görecek’ bir şey yok. Sergiyi ilginç kılan, söz konusu sanatçıların, sanatın günümüzde ne anlama geldiğine/gelebileceğine yönelik alternatif tavırları; günümüz sanatında bir değişim olarak kendini dayatan kamusallık temelinden hareket etmeleri.
Örneğin Urbaneer sanat kolektifi, kent olgusunu bir tür oyun alanı olarak görüyor. Tüketim toplumlarının turizm paketlerine alternatif bir Situasyonist kentsel keşif önerisi getiren Urbaneer aracılığıyla kent bir sanat yapıtına dönüşüyor; izleyicinin dışarıdan seyrettiği değil, içinde yürüdüğü bir tür sanat yapıtına... İngiltere’de, ‘Londralıları Londra’da turist olmaya teşvik eden bir proje’den gelişen Urbaneer kolektifinin ardındaki felsefe, aslında bir ölçüde ‘İstanbul’ başlıklı 9. İstanbul Bienai’nde de vardı. İzleyici, bienaldeki yapıtlar kadar, İstanbul’a bakmaya çağrılmıştı.
‘Kullanışlı İhlaller’e yine İngiltere’den katılan Gordon Young da kamusal alanda çalışan bir sanatçı: Herkese açık alanlarda izleyici katılımı öngören projeler tasarlıyor; ancak Urbaneer’in aksine Young’ın sanatında heykel, tipografiye dayanan mimari düzenlemeler, yerleştirmeler gibi, mekânlara müdahaleyle gerçekleştirilen somut, gözle görülür bir üretim söz konusu. Genellikle eğitici yönü olan, müze bahçelerinde, okullarda açık alan projeleri gerçekleştiren Young’ın Blackpool’da gerçekleştirdiği ‘Dilek Duvarı’ gibi ilgi görmüş işleri, Siemens’de fotoğraflarıyla yer alıyor. Adını Tarkan çizgi romanından alan Atıl Kunst grubu ise, sergide ülkemizdeki kamusal sanat algısına dair ipuçlarıyla dikkat çekiyor: Bir kamusal alan olarak İnternet’e işaret etmesi, ‘sokak’ta olup bitene dair alternatif söylem üretmesi bu grubun belirleyici özelliği; başka bir deyişle dışarı çıkmak, sanatı sokağa taşımak değil, sokağı içeri sokmak söz konusu. Sanatın Türkiye’de demokratik bir düşünce platformu olarak var olma ihtimali üzerine kurgulanan Atıl Kunst’un işleri etrafta olan bitene dair tepkisel yorumlar niteliğinde; önceki projelerinden ‘tuvalet yazıları’ gibi, mekâna taşınan mizahi sözel/görsel müdahalelerden oluşuyor.

Projelerden arta kalanlar
‘Kullanışlı İhlaller’, dediğim gibi, içeriği açısından ilginç bir sergi, çünkü sormamız gereken, ‘kamusal alan nedir?’, ‘kamusallık nedir?’ gibi sorulara işaret ediyor: Açık alanlarda sanat yapıtlarının ‘ne’ olması, ‘nasıl’ olması gerektiğine dair görünür ve görünmez birçok sınırın baskısıyla yaşadığımızda göre, bu soruları sormanın bizim için özellikle önemli olduğunu düşündürüyor. Kamusal sanatın ülkemizde, kentlerimizde etrafı bilimum kitsch inek, lale, ayakkabı heykeliyle donatmak şeklinde anlaşılması da cabası! Ne var ki ‘Kullanışlı İhlaller’, birtakım ilginç projelerin afişlerini, fotoğraflarını sergileyerek bu soruların yolunu ne kadar açıyor şüpheliyim: Kamusallık iddiasında ki sanatın yeri aslında galeri değil, orası kesin, bunu zaten mekânda projelerden arta kalan belgelerle, fotoğraflarla temsil edilen sanatçıların yapıtları da gösteriyor. 26 Nisan’a kadar Siemens Sanat’ta. (Tel: 0212 334 11 04)

2009 ' Jump if you are a real man ' Exhibition 'Haksız Tahrik ’, ‘Unfair Provocation’,Hafriyat Karaköy, Istanbul

2009-03-14T10:45:00.012+02:00

Bu sergi, feminizm konulu bir sanat tarihi sergisi değildir. Feminizm adına yapılan bir eylem aynı zamanda güncel sanat sergisidir.

KADIN PLATFORMLARI, ÖRGÜTLERİ, SANATÇILAR BİRLİKTE….
"CİNSİYET BİR BELA DEĞİLDİR, TAHRİK NESNESİ HİÇ DEĞİLDİR…."
Tarih: 08-31 Mart 2009

Açılış: 7 mart saat:18:00

Mekan: Hafriyat Karaköy
Adres: Necatibey Caddesi No:79, Karaköy

"Haksız Tahrik"
7 Mart'ta Hafriyat Karaköy'de açılıyor…

Kuratörlüğünü Canan Şenol'un üstlendiği eylem-sergi, 8 Mart Kadınlar Günü'nde açılarak, güncel sanatın içinden ve dışından feminist aktivist ve teorisyenlerle, feminist söylemlerle iş üreten profesyonel sanatçıları bir araya getiriyor.

İktidarın elinden geldiğince tahakkümü altına almaya çalıştığı cinsiyet kavramını feminist bir bakış açısıyla irdeleyecek sergi katılımcıları, tiyatrodan standupa, resimden fotoğrafa, performanstan heykele farklı disiplinlerden gelen sanatçılardan oluşuyor.

7 Mart 2009'da Hafriyat Karaköy'de açılacak feminist sergi Haksız Tahrik ismini, Türk Ceza Kanunu'nun "ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler" başlığı altında düzenlenen 5237 sayılı "haksız tahrik indirimi" maddesinden alıyor. Bu madde, töre, namus, ırz cinayetlerini besleyen, kadına uygulanan şiddeti adeta imrendiren bir madde olarak varlığını uzun bir süredir devam ettiriyor.

Sergi, ismini, ceza kanunundaki bu maddeden almanın ötesinde, içeriğini pratik yaşamda kadının "tahrik" unsuru olarak ele alınmasına odaklanıyor ve izleyiciyi bir katılımcı gibi konumlandırarak, onu, kadınlara yapılan her türlü siyasi, kültürel ve toplumsal ayrımcılık üzerinde düşünmeye, bununla savaşmak için mücadele biçimleri üretmeye çağırıyor…

Editörlüğünü sanat eleştirmeni ve gazeteci Ayşegül Sönmez'in yaptığı serginin kitabı ise feminist sanat kuramlarından Türk edebiyatındaki kadın karakterlere, sergide yer almayan kadın sanatçıların işlerinden sözlerine, sergiden hem bağımsız hem de sergiyle birlikte hareket ederek düşünce üreten serginin bir diğer platformu olmayı hedefliyor…

Serginin katılımcıları: Atıl Kunst (grup), Aylin Kuryel, Cağla Cömert, Canan Şenol, Didem Yazıcı, Dilek Winchester, Evrim Kavcar, Filmmor (grup), Fulya Çetin, Gülçin Aksoy, Gülizar Önen, Güneş Terkol, Hale Tenger,İnci Furni, Nalan Yırtmaç,Neriman Polat, Nil Yalter,Nilbar Güreş,Oda Projesi (grup), Özlem Gök, Sezgi Abalı, Şükran Moral, Yasemin Özcan Kaya, Amargi sanat atölyesi (grup)

Etkinlikler

Esmeray standup gösterisi (14 Mart 2009 19:00)

Forum Tiyatrosu (28 mart 14:00) Hafriyat Karaköy…

Söyleşi (12 Mart 18:30) Suna İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi

Ayşegül Sönmez'in geçtiğimiz yıl düzenlediği Feminist Mi Ben Mi canlı röportaj serisinin ikincisi bu sergi kapsamında serginin katılımcılarıyla birlikte gerçekleşiyor.
------------------------------------------------------------------------------
This exhibition is not an exhibition of art history on feminism. It is an act on behalf of feminism and also a contemporary art exhibition.

WOMEN PLATFORMS, ORGANIZATIONS, ARTISTS TOGETHER...
"GENDER IS NOT A PLAGUE, DEFINITELY NOT AN OBJECT OF PROVOCATION"
Date: March 08-31, 2009
Opening: March 7, 6:00 pm
Location: Hafriyat Karakoy
Adress: Necatibey Caddesi No:79, Karakoy

"Unfair Provacation"
exhibiton will begin at Hafriyat Karakoy, on March 7...

The act-exhibition curated by Canan Senol, will be opened on March 8th, Women's Day, gathering together feminist activists and theorists within and outside of contemporary art and professional artists working with feminist expressions.
The concept of gender, which is attempted to be tyrannized over by the government, will be analyzed from a feminist perspective by the exhibition participants including artists from diverse diciplines such as theatre, stand-up, painting, photography, sculpture and many more.
The feminist exhibition, which will be opened on March 7, is titled after the Turkish punishment law stated under the number 5237 and the title "causes that remove or reduce the fine responsibilities" that defines "unfair provocation reduction". This clause has existed and still exists as a clause that feeds the murders of morals, of honour, of chastity and that tempts people to use violance against women. Although the exhibition is titled after this clause that exists in the punishment law, its content is being focused on women in practical life who are taken up as an element of "provocation". Also this exihibiton is positioning the viewers as participants and is evoking them to think about all the political, cultural and social discriminations against women and start producing methods for counteraction.
The catalogue of the exhibition, which is edited by the art critic and journalist Aysegul Sonmez, is aiming to be an alternative platform within and aside to the exihibiton which will include various aspects from feminist art theories to women characters in Turkish Literature, women artists outside the exihibition and their works and quotations.
The exhibition participants: Atil Kunst, Aylin Kuryel, Cagla Comert, Canan Senol, Dilek Winchester, Didem Yazici, Evrim Kavcar, Filmmor , Fulya Cetin, Gulcin Aksoy, Gulizar Onen, Gunes Terkol, Hale Tenger,Hatice Telci, Hilal Esmer, İnci Furni, Nalan Yırtmac, Neriman Polat, Nil Yalter, Nilbar Gures, Oda Project , Ozlem Gok, Sezgi Abalı, Sukran Moral, Yasemin Ozcan Kaya, Amargi art studio.
Activities:
Opening performance: 7:00 pm Hatice Telci
Esmeray stand-up show (March 14, 2009 7:00 pm)
Forum Theatre (March 28, 2:00 pm) Hafriyat Karakoy...
Talk (March 12, 6:30pm) Suna Inan Kirac Foundation Pera Museum
Aysegul Sonmez's live interview series "The Feminist or Me?", which took place last year, will be taking place as a second episode with the exhibition participants within the context of the exihibition.

'Erkeksen Atla'

Jump if you are a real man

We started to make this piece with a daring statement 'Jump if you are a real Man'. This provocative outburst was taken from news announced in a tabloid. It was one page story about a woman who provokes her husband to jump from balcony. The tragicomic almost unreal story was enhanced with images of this couple; while the woman screaming and the man jumping from the balcony.

Our installation took place on display windows of the gallery. We put together identical round shaped transparent stickers made of the combination of one image from the story and her provocation. Those stickers are put side by side in order to make a pattern. From the street the display window looked as if it had a lace curtain. So it was very attractive for passerby people. But when they approach to see it was not welcoming and easy to deal with.

It had the same cold and straightforward stance as the woman who provokes her husband without slightest hesitation.

http://www.hafriyatkarakoy.com/
-----------------------------------

Kadınlardan ‘haksız tahrik’ üzerine

AHU ANTMEN

Radikal Kültür Sanat

25/03/2009

İnci Furni, Neriman Polat ve Canan Şenol’un, Adnan Çoker’in sergisine izleyicilerin şapka giyerek gelmeleri çağrısı üzerine türbana bürünerek yaptıkları ziyaretin fotoğrafı da sergide.

Bu sergiye girmek için yeniden doğmanız, hatta hafif çaplı bir doğum travması yaşamanız gerekiyor! ‘Haksız Tahrik’ sergisinde izleyiciyi karşılayan, daha doğrusu içine alan ilk iş, Dilara Kızıldağ’ın demir profil üzerine süngerle yaptığı dev ‘Vajina Kapısı’ (2009); aman tanrım dedirtecek kadar çirkin ve kitsch bir ‘sanatsal’ nesne, öte yandan ‘Al sana tahrik’ dercesine serginin genel tonunu belirleyen bir tür gösterge. Küratörlüğünü feminist sanatın Türkiye’deki başlıca temsilcilerinden Canan Şenol’un üstlendiği ‘Haksız Tahrik’ sergisi, yer yer sloganvari ve pankart görselliği, yer yer ciddi, yer yer mizahi boyutlarıyla ülkemizde ‘kadın’ meselesinin üzerine giden bir 8 Mart sergisi. Bugüne kadar yapılan birkaç ‘8 Mart’ sergisinden ne daha az ne de daha çok cesur; ama TCK 5237’nin üzerine, yani ‘haksız tahrik indirimi’nin üzerine gitmesi nedeniyle kesinlikle ‘yerinde’ bir sergi.  Şükran Moral da var Yerinde demişken, Hafriyat Karaköy’deki politik içerikli, mesajlı, heyecanla düşünülmüş, çabuk kotarılmış izlenimi veren sergilerinden biri ‘Haksız Tahrik’ de; meseleyi ‘çakmış’ olarak çıktığınız, ama sanatsal açıdan çok da heyecan vermeyen bir toplamın akılda kalıcı bir iki örneğiyle yetindiğiniz karma sergilerden. En güçlü yanı, giderek politik boyutundan soyutlanıp ticarileştirilmeye, kadınlara hediye alınacak bir güne dönüştürülmeye çalışılan 8 Mart’ın politik temelinde ısrar etmesi, kadın sanatçıları bu amaçla bir araya getirmesi. Üstelik aralarında, Türkiye’de feminist sanat pratiğinde ‘miladi’ işlerden biri olarak nitelendirebileceğimiz ‘Bordello’ performansının fotoğrafıyla Şükran Moral da var.  Tek tür bir feminizmden söz edilemeyeceği gibi tek tür bir feminist sanat da yok, Amerikalı sanatçı Mary Kelly’nin dediği gibi farklı feminizmlerin şekillendirdiği bir feminist sanat pratiğinden söz etmek daha doğru. Türkiye’de de durum farklı değil. Kimi sanatçı hâlâ biyolojik farklılıkların üzerine giden bir imge dağarcığı benimsiyor, kimisi toplumsal yapının cinsiyet rollerini nasıl şekillendirdiğini irdeliyor. ‘Haksız Tahrik’ sergisinde meseleye daha yerel ve güncel ölçekten bakan işler de var; Nalan Yırtmaç’ın ‘İşçiler’i, Özlem Gök’ün ‘Namus Cinayetleri’, Gülizar Önen’in ‘İmam Nikahı’ gibi. Haksız tahrik meselesini konu alan bir sergide, İslam’da erkeğin tahrik olmasını engellemenin bir yolu olarak görülen örtünme meselesine çok az değinilmiş olması ise, doğrusu şaşırtıcı; hele bu meselelerin Türkiye’de en çok tartışıldığı günlerde. İnci Furni, Neriman Polat ve Canan Şenol’un, Adnan Çoker’in sergisine izleyicilerin şapka giyerek gelmeleri çağrısı üzerine türbana bürünerek yaptıkları ziyaretin fotoğrafı bu meseleye bir şekilde değiniyor ama doğrusu o da garip bir çelişkiye düşüyor. Çoker gibi bir sanatçı erkek otorite figürüne yönelik başkaldırı esprisi iyi hoş da tahrik unsuru bu arada onaylanmış olmuyor mu? Kadının örtünmesi, kendi kendisini tahrik unsuru olarak kabul ettiği anlamına gelmez mi? Bu anlamda tahriki kabul edince, haksız tahrik indirimine karşı çıkmak inandırıcı olur mu? ‘Haksız Tahrik’ sergisine bakarak diyebiliriz ki, Türkiye’de kadın sanatçıların, kendi ülkelerinde her türlü zor durumdaki kadına empati duyduklarına ve duyarlı olduklarına kuşku yok; meseleleri ne kadar boyutlu düşündükleri ise tartışmaya açık.   İyi ki de yapılmış Sergide pek çok siyasi meselenin kadın bedeni üzerinden oynandığını düşündüren çalışmalar arasında Evrim Kavcar’ın etrafında onu izleyen gözlerle gezen, sonra o gözleri içselleştiren bir kadın kahramanı konu alan animasyonu ‘Günlük Hareketler II’, Oda Projesi’nin civar esnafla konuşarak gerçekleştirdiği ve ‘sokaktaki adam’ın tahrik, tecavüz gibi konularda neler düşündüğünü yansıtan ‘Necati Bey’ ve Dilek Winchester’in ‘Ferç ve Vajina Metaforları’ özellikle dikkat çeken işlerden. Hale Tenger’in işi ‘Havanın Lüzumu’ da sergide, Türkiye’de kadınların sanatının geçirdiği evrelere bir selam niteliğinde 1990’lı yılları hatırlatıyor. Bazı handikaplarına rağmen iyi ki de yapılmış diyebileceğimiz bir sergi: Medya bombardımanın sunduğu kadın imgesinden bir an için olsun soluklanmak adına bir kere, bir de tahrik nedir, ne değildir, Türk toplumunda bugün kadınlar açısından hangi anlamları taşımaktadır gündeme almak adına. Küratörlüğünü Canan Şenol’un yaptığı ‘Haksız Tahrik’ sergisi 31 Mart’a kadar Hafriyat Karaköy’de.

Ve TCK kadını 'yarattı'

EVRİM ALTUĞ SABAH

07.03.2009

Hafriyat Karaköy'de yer alan Haksız Tahrik adlı sergi ve eylem dizisi, temelini Türk Ceza Kanunu'ndaki 5237 sayılı maddeden alıyor. Sergi, 20'yi aşkın kadın sanatçıyı buluşturuyor..

Türk Ceza Kanunu'nun 5237 sayılı 'haksız tahrik indirimi' maddesi, 'ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler' başlığı altında, Türkiye'de hâlâ töre, namus ve ırz cinayetlerini besleyen, kadına uygulanan şiddeti adeta imrendiren, utandıran bir madde olarak, varlığını devam ettiriyor. İşte bu kanun maddesi, İstanbul Karaköy'de faaliyet gösteren Hafriyat Karaköy'de yer alan Haksız Tahrik adlı feminist eylem ve güncel sanat sergisine temel oldu. Kadın platformları, örgütleri ve sanatçıların bir araya gelerek ortaya koyduğu etkinlikler bütünü, 31 Mart'a kadar devam edecek. Küratörlüğünü Canan Şenol'un üstlendiği bu eylem - sergi, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nde açılmasıyla da dikkat çekici. Şenol, dün akşam açılışı yapılan etkinlikle ilgili olarak SABAH'a konuşurken, geçen hafta gündeme gelen futbolcu Hakan Şükür'le ilgili darp olayından ötürü açılan ve sonuçlanan davaya da atıfta bulunuyor. Bilindiği gibi, Şükür'ün Sevinç Parlak isimli bir kadını darp ettiği gerekçesiyle Parlak tarafından açılan bu davada, Mahkeme Başkanı Emel Atalay, Şükür'ün "tehdit ve hakaret" suçlarından beraatine, "kasten yaralama" dan ise 20 gün adli para cezasına çarptırılmasına karar vermişti.

'HAKSIZ TAHRİK' HER YERDE

İşte Haksız Tahrik sergisiyle, futbolcu Hakan Şükür arasındaki ilişki de, Şenol'a göre bu noktada kuruluyor. Zira Şükür'ün bu suçu haksız tahrik altında işlediğine hükmeden mahkeme, cezayı dörtte bir oranında indirerek 15 gün adli para cezasına çevirmişti. Mahkeme daha sonra Şükür'ün sabıkasız olması nedeniyle cezada altıda bir oranında indirim yapılarak, 12 günü de 600 TL tutarında adli para cezasına çevirmişti. Şenol gelinen bu durumu gündeme getirmek için üzerinde 'Bu tişörtü dün Hakan Şükür'ün haksız tahrik indiriminden aldım' yazılı bir tişört tasarladığının da altını çiziyor. Küratöryal olmaktan çok, 'kolektif' bir ruhla ortaya konulan Haksız Tahrik sergisinin katılımcıları, tiyatrodan 'stand-up'a, resimden fotoğrafa, performanstan heykele farklı disiplinlerden gelen sanatçılardan oluşuyor. Etkinlik ayrıca, editörlüğünü AICA Uluslararası Sanat Eleştirmenleri Türkiye Birimi Başkanı ve gazeteci-yazar Ayşegül Sönmez'in yaptığı sergi kitabı ile de gündemde. Haksız Tahrik sergisine yapıtlarıyla (alfabetik olarak) Atıl Kunst, Aylin Kuryel, Cağla Cömert, Canan Şenol, Didem Yazıcı, Dilek Winchester, Evrim Kavcar, Filmmor , Fulya Çetin, Gülçin Aksoy, Gülizar Önen, Güneş Terkol, Hale Tenger, İnci Furni, Nalan Yırtmaç, Neriman Polat, Nil Yalter,Nilbar Güreş, Oda Projesi, Özlem Gök, Sezgi Abalı, Şükran Moral, Yasemin Özcan Kaya ve Amargi Sanat Atölyesi de katılıyor. Sergiye bu anlamda Amargi'den Hilal Esmer, Hatice Telci ve Dilara Kızıldağ gibi imzalar da yapıtlarıyla katılıyor.

2009 ‘Belirli Günler ve Haftalar’, ‘Special Days and Weeks’,5533 IMÇ, Unkapanı, Istanbul

2009-03-14T10:38:00.005+02:00

Geçtiğimiz yıl Şubat ayında İMÇ Çarşısı 5.Blok 5533 numaralı dükkanda faaliyetlerine başlayan 5533, kuruluşunun birinci yılında Belirli Günler ve Haftalar adı altında toplanan bir dizi projenin ilkini 14 Şubat Cumartesi günü başlatıyor.

İstanbul'un çeşitli semtlerinde bulunan bağımsız sanat mekanları, kolektifler, sanatçı insiyatiflerini ve oluşumlara açık çağrıda bulunarak hazırlanan bu proje Belirli Günler ve Haftalar başlıklı dizinin ilk ayağını oluşturuyor. İletişimin, paylaşımın ve pratiklerin geliştirilmesini amaçlayan bu proje aynı zamanda izleyiciye İstanbul'da faaliyetlerini sürdüren bu oluşumları yakından tanıma fırsatı veriyor.
Mekan kurgusunu bir İstanbul panoraması şeklinde gerçekleştiren 5533, insiyatif ve bağımsız mekanlara ait dokümanlara da yer veriyor.
Bütün bu görsel sunum ve dokümanter çalışmalar ile birlikte sergi süresince diğer mekanların komşuları ile yapılmış söyleşinin video sunumu da 14 Şubat – 28 Mart 2009 tarihleri arasında izlenebilir.

Katılanlar;
ALTI AYLIK
APARTMAN PROJESİ
ARTIK
ATIL KUNST
BAS
CARAVANSARAI
DARALAN
HAFRİYAT
GALATAPERFORM
KOP-ART
MASA
NOMAD
PİST
ODA PROJESİ
VİDEOİST

BELİRLİ GÜNLER ve HAFTALAR No:1
14.02.2009 – 28.03.2009
Açılış: 14 Şubat Cumartesi 14:00
Adres: İMÇ Çarşısı 5.Blok no:5533 Unkapanı/İstanbul
www.imc5533.blogspot.com
imc5533@gmail.com
Proje Koordinasyon : Nancy Atakan & Volkan Aslan
Mekan Tasarımı ve Uygulama: Yusuf Algül&Volkan aslan
Video Proje: Hanife Ölmez&Nancy Atakan&Ayşegül Akyüz
Proje iletişim ve Arşiv: Hazal Rüzgar&Hanife Ölmez

In February of 2008, inside the store numbered 5533 at 5th Block of IMC in Unkapanı, Istanbul, 5533 opened its first project to the public. To commenorate the completion of this establishment’s fırst year, the first in a series of projects under the title of “Special Days and Weeks” begins on Saturday, February 14, 2009.

This first in a series of projects under the title of “Special Days and Weeks” was organized around an open invitation to independent art spaces, collectives, artist initiatives, and initiatives of all types located in various real and virtual neighborhoods of Istanbul. Aiming to create opportunities for communication, networking, sharing, and artistic practice, this event gives spectators a chance to become closely acquainted with the İstanbul initiatives. The exhibition in the space at 5533 was organized as an Istanbul panorama that also includes documentation of these initiatives and independent spaces.

Together with the visual presentation and documentation, during the exhibition from February 14 through March 28, 2009, a video film showing interviews with neighbors of 5533 and the other initiatives can be seen.

Participants:
ALTI AYLIK
APARTMENT PROJECT
ARTIK
ATIL KUNST
BAS
CARAVANSARAI
DARALAN
HAFRİYAT
GALATAPERFORM
KOP-ART
MASA
NOMAD
PİST
ODA PROJESİ
VİDEOİST

SPECIAL DAYS AND WEEKS No.1
14.02.2009 – 28.03.2009
Opening: Saturday February 14, 14:00
Address: İMÇ 5.Block no: 5533 Unkapanı/Istanbul
www.imc5533.blogspot.com
imc5533@gmail.com
Project Coordination: Nancy Atakan & Volkan Aslan
Design and Installation: Yusuf Algül&Volkan aslan
Video Project: Hanife Ölmez & Nancy Atakan & Ayşegül Akyüz
Project Archive and Communication: Hazal Rüzgar & Hanife Ölmez

2007 ‘ Yan sokakta bekliyoruz’, ‘Waiting for you around the corner’, Taking Action, The Hall, Istanbul

2009-03-14T10:31:00.005+02:00

Taking Action, The Hall

“İyimserlik Yetmez, Harekete Geç”
Taking Action Project/Harekete Geç

“Kurye Organizasyon” İşbirliğiyle 1 Kasım’da
The Hall’da…

Her türlü yaratıcı disiplinle eğlenceyi bir araya getiren Magnet İstanbul, bir genç sanatçılar topluluğu olan Kurye Organizasyon işbirliğiyle 1 Kasım’da The Hall’da Taking Action (Harekete Geçmek) adıyla disiplinlerarası bir sergi/performans ve müziğin bir araya geldiği bir etkinlik düzenliyor.
Magnet İstanbul ve Kurye organizasyonu, 10. Uluslararası İstanbul Bieaneli’nin teması olan “İyimserlik” kavramına gönderme yaparak, “İyimserlik yetmez, Harekete geç” başlığıyla video-art başta olmak üzere, her türlü enstalasyon, performans sanatçısına kapılarını açıyor. 1 Kasım 2007, Perşembe günü düzenlenecek etkinlikte pek çok genç sanatçının işlerinin yanı sıra Savaş Çağman, Sesperisi, ctrl_alt_del, Garbagesupernova ve Tonguç Gökalp, Curator Sound System, Paristanbul, Hazavuzu, Vahshikhan-kan, Kupka, Proudpilot, Alper Maral ve Karınca Kabilesi, Bahadır Dilbaz + Deniz K. [Karga, Açık Radyo] gibi sanatçılar ve gruplar canlı performanslarıyla destek verecekler.

Kurye’ye Bağlı Video Sanatçıları
PortageR.P (Italya), Ofek Wertman (Israil), Werther Germondari (İtalya), Mauro Arrighi (Italya), Gruppo Sinestetico (Italya), Herve Constant (Fransa), Kevin Murphy (Almanya), Hazavuzu “Mert Öztekin” (Türkiye), Laura Gibellini (İspanya), Jose Alejandro Lopez Perez (İspanya), Swamn (Almanya), KinkiTexas (Almanya), Myritza Castillo (Porto Rico)
Ve Atıl Altaş Videoları Özel gösterimi

Sergiye Farklı Disiplinlerden Katılacak Sanatçı ve Topluluklar
•Seçkin Uysal-Fotoğraf Yerleştirme •Meltem Yakın-Kolaj Yerleştirme (Resim ve Fotoğraf) •Atıl Kunst-Yerleştirme ve Video •Irmak Altıner-Fotoğraf ve Yerleştirme •KinkiTexas-Resim ve İllustrasyon •Hande Şekerciler-Heykel

Canlı Video- Sound Art Performansları
Savaş Çağman, Sesperisi, ctrl_alt_del (gösterim), Garbagesupernova ve Tonguç Gökalp, Curator Sound System
Konserler ve Djler
Paristanbul, Hazavuzu, Vahshikhan-kan, Kupka, Proudpilot, Alper Maral ve Karınca Kabilesi, Bahadır Dilbaz + Deniz K. [Karga, Açık Radyo,Buggy Boy

Koordinasyon: Irmak Arkman
Prodüksiyon Amiri: Can Çanak
Tasarım: Onur Erdem

Kurye Manifestosu
Ne paralel ol, ne karşı: Harekete Geç
Savaş ve aşırı kapitalizm üzerine kurulu, günümüz küresel dünya düzenine karşı sadece iyi niyetli ütopyacılıkla savaşmak mümkün mü? Burada nasıl bir iyimserlikten bahsediyoruz? Bize göre, asıl ihtiyaç duyulan aktif bir iyimserliktir –ya da belki hareket halinde bir iyimserlik.“İmkansız değil, üstelik gerekli: Küresel savaşçağında iyimserlik” başlığıyla düzenlenen 10. Uluslararası İstanbul Bienali sayesinde içinde bulunduğumuz aylarda, mekanların ve kentin küresel, siyasi ve iktisadi bir çerçeve içinde ortaya çıkan eylemler/hareketler tarafından nasıl şekillendirildiği ya da bu etkinlikleri nasıl şekillendirdiği tartışılırken Kurye Uluslararası Video Organizasyonu dünyanın dört bir yanından video sanatçılarına “harekete geçin”çağrısında bulundu. Bizim için önemli olan aktivist olmak, radikal ve nedene bağlı olmadan her hangi bir çağrıya cevap vermek hatta o çağrıyı kendiliğinden yaratmak. Bu noktada şehir içinde canlı bir mekanı şekillendirmek ve bunu yaparken küresel çağın nimetlerinden yararlanıp network kurmak. Çünkü bizler çağdaş sanat ortamında ancak bu şekilde var olabiliriz. Türkiye’deki bağımsız ve farklı disiplinlerden sanat oluşumlarını, toplulukları, sanatçıları, müzisyenleri, performans sanatçılarınıve müzik gruplarınıda “harekete geçirmek” istedik. Şehir içinde en canlı ve radikal mekan haline gelen The Hall ve Kurye, bienalin sonuna doğru, bienali takip etmiş, üreten ve tüketen kitleye kendi tarzını oluşturmuş bir sanat/paylaşım ortamı sunuyor. Onları küresel kapitalizm, savaş ve bunların günlük hayatlarımızı ve çevremizi etken olarak nasıl şekillendirdiği hakkında yorum yapan ve hatta mevcut sisteme karşı durmak için olası yollar bulup bize iyimser olmak için neden veren işler yapmaya ve izlemeye davet ediyor.

http://www.kuryevideo.org/
http://couriervideo.blogspot.com/

2007 ‘Alternatif Seçim Afişleri’, ‘Election Posters’, Hafriyat Karaköy, Istanbul

2009-03-14T10:21:00.004+02:00

ALTERNATİF SEÇİM AFİŞLERİ

Hafriyat Karaköy üçüncü sergisini Alternatif Seçim Afişlerine ayırıdı. Ressam, yazar, çizer ve tasarımcıların, Türkiye'nin ajandasındaki en önemli olayı, seçimleri, bugünü, geçmişi ve geleceğiyle ele aldıkları çalışmalarından oluşan sergi 17 Temmuz da açıldı..

Alternatif seçim afişleri, sokak sanatçıları ve grafiticilerin bir önceki sergi için Hafriyat Karaköy'ün duvarlarına yaptıkları müdahalelerin üzerine asıldı. Böylece tıpkı seçimler sırasında sokaklarda karşılaştığımız gibi alt alta, üst üste afişlerle ve bol imgeyle dolu bir sergi oldu.

Pek çok sanatçı, tasarımcı ve yazar serginin seçimlerle aynı zamanda olmasından kesinlikle faydalanarak politikada neyi sevip neyi sevmediklerini, bu hayattan neyi isteyip neyi istemediklerini, siyasetin nasıl olması ve nasıl olmaması gerektiğini alternatif seçim afişleriyle ifade ettiler. Sergi kapsamında afişleri görülebilindiği gibi, kurulan sandıkta istediğiniz / istemediğiniz adaylar için oy da kullanılabilindi.

2007 WC Hafriyat Karaköy

2009-03-14T09:52:00.011+02:00

2007 ‘Allah Korkusu’, ‘ Fear of God’, Hafriyat Karaköy WC-III, Istanbul

ALLAH KORKUSU AFİŞLERİ SERGİSİ

Allah Korkusu Afiş Sergisi, 10 Kasım tarihinde Hafriyat Karaköy'de açılıyor. Sergi, insanlık tarihi boyunca her türlü iktidar odağını, bu odakların çeşitli iletişim yöntemleriyle ürettiği, beslediği, itaatin en önemli araçlarından biri olarak hizaya girmemizi sağlayan korku duygusunu ele alan afişleri bir araya getiriyor.

Sergiye katılan çok sayıda grafiker, tasarımcı, ressam, çizer ve yazar Allah Korkusuna: Bireysel olarak vicdanın sesi, Kul'un yaradandan korkusu anlamında Allah korkusu, toplumsal olarak hızla muhafazakarlaşan ve daha milliyetçi bir köşeye sıkışan uluslarda Allah korkusu, küçülen dünya ve global ekonomi içinde Allah korkusu ve Allah korkusuna direnme mekanizmaları gibi farklı boyutlardan yaklaşıyor.

2007 ‘Dünyayı Yesen Doymazsın’, ‘Your eyes are bigger than your stomach’ , “Derdim Dünya”, “This world annoys me”, Hafriyat Karaköy WC-II, Istanbul

Dünyayı Yesen Doymazsın

14 Hafriyat üyesinin katılımıyla, üç katta, her katta ayrı bir konu, bu konular arasında da bir ilişki üzerine kurulmuş bir sergi.
Çeşitli malzemeler, çeşitli boyutlar, çeşitli sesler.
Koordinatör: Deniz Erbaş.
Katılanlar: Antonio Cosentino, Hakan Gürsoytrak, İrfan Önürmen, Tan Cemal Genç, Banu Birecikligil, Fulya Çetin, İnci Furni, Neriman Polat, Extramücadele, Juan Botella Lucas, Charlie, Mustafa Pancar, Nazım Dikbaş.

Toplumsal tüketim ilişkilerinin sorgulanması üzerine kurulu Hafriyat projesi, iyimserliğin küresel savaş çağındaki potansiyel rolünün eleştirel bir tartışması ile geliştirildi. Hafriyat şu soruya farklı açılardan yaklaştı: Hem küresel hem yerel ölçekte iktidar yapılarındaki dönüşüm sanatsal üretim olarak neye karşılık gelmektedir?
Hafriyat Karaköy binasının üç katının birbiriyle ilişkili üç kavrama karşılık gelecek şekilde değerlendirilmesine karar verildi. Üç fiil, unutmak (bodrum), ikna olmak (giriş), beklemek (asma kat); sefertasının üç kabı, cacık (bodrum), kurufasulye pilav (giriş), kemalpaşa tatlısı (asma kat); veya daha geleneksel bir üçlü, geçmiş ve hafıza (bodrum), günümüz kapitalizmi (giriş) ve hayal edilen gelecek (asma kat).
14 sanatçının dahil olduğu sonuç projesi hem tüm bu kavramsal çerçevelere bir yanıt, hem de her çerçevenin başkalarıyla birleşmek, başkalarının içinde erimek ve başkalarıyla buluşmak zorunda olduğunun kabulü.

Sergiye Hakan Gürsoytrak bir vitrin ve bir video çalışması, İrfan Önürmen dükkân projesi, Nazım Dikbaş plaket projesi ve �Gerçek Gülümsemeler/Sahte Gülümsemeler� adlı bir proje, Mustafa Pancar resim/heykel enstalasyonu, Antonio Cosentino tüketim anıtı, Juan Botella Lucas şişme heykel ve dilek havuzu, İnci Furni resimler ve robot, Extramücadele 2 video ve tişörtler, Fulya Çetin şişme kadın resimleri, Banu Birecikligil 5 Felaket Oyuncağı, Neriman Polat �Mülk Allahındır� adlı duvar enstalasyonu, Tan Cemal Genç resimler ve videolar, Charlie bir video ile katılıyor. Sanatçılar ayrıca ortak bir çalışmayla bir CD tezgâhı hazırlıyorlar.

10. İstanbul Bienali kapsamında, Hafriyat mekanında gerçekleştirilen ‘Dünyayı yesen doymazsın’ adlı sergi kapsamında Tuvalet müdahalesine devam edilmiştir. Tüketimin son noktası olan kara deliğe işaret edilmiştir.

The toilet installation took place in Hafriyat Karaköy, in 10th Istanbul Biennial, in an exhibition called “Your eyes are bigger than your stomach”. With this installation, The last stop of consumption has been pointed out.

2007 ‘Müdahale’, ‘İntervention’, Hafriyat Karaköy WC-I, Istanbul

SOKAK SANATLARI

Ülkemizin ayrıksı sanat topluluğu Hafriyat'ın Karaköy'de açtığı Çeşitli Sanatlar Alemi, sokak sanatçılarının "Müdahale" adlı sergisine ev sahipliği yapıyor. Şehrin sokakları her geçen gün daha da çok sokak sanatı ile kaplanırken, Hafriyat Karaköy sokağı galeriye sokuyor.

Hafriyat ameleleri, şimdi de güncel sanat sahnesi ile sokağın özgür yaratıcıları arasında bir köprü inşa ediyor. Şablon, duvar resmi, grafiti, sticker, afiş ve fanzinler hak ettikleri şekilde birer sanat ürünü olarak sergileniyor.

Duvar İşçileri: 2/5 BZ, Ali Demirel, Ari Alpert, Atılkunst, Bonan, Bora Akıncıtürk, Caner Duyar, Cins, Cype, DasMetal, Deniz Örnek, Dilemma, Ekstramücadele, Esat Başak ve Tampon, Flypropaganda, Fransizka Schaum, Gökçe Sümerkan, İlhan Sayın, Kırdök, Kop-Art, Leo, Met, Murat Başol, Onur Uyar, Özgür Özersin, Pars, Rad, S.E.T. (Perşembe, Bob Actor a.k.a. ECA, OnstOn, Cem Kadir PULAN, Süleyman Zafer HANDAN, Hüseyin UĞUR, Ozitras, Fantom, Sesver, Narkız), Sedat Türkantoz, Solucan, Tab, Tetik, Turbo, Upsaki, Wyne...

In our political and physical geography, street interventions can only be realized in secluded places and with illicit touches. In Turkey using the public area has a different meaning than what it is in Europe. Since Turkey has been through three Coup d’Etat in only the second half of the 20th century, writing on walls has always been considered as a political guerilla manifesto that had to be immediately punished by the police. Thus these actions has to be done silently. An individual usually declares his or her identity by marking on toilet walls, school desks, ATMs, telephone booths etc... In a way, this action says ‘I am here’ and ‘I have something to say’. Particularly in our geography it depicts bashful attitude. Toilets, in particular are center stage for these acts. Those places used as communication ports between people. They are only temporarily occupied by someone. Atıl kunst contributes on this socially accepted alternative communication areas with its own words. It aims at drawing attention to repressed ideas and feelings. By adding new comments on toilet walls, Atıl Kunst opens new discussions.Atıl kunst made series of installations inside toilets. The first one is 2007 inside Hafriyat, ‘İntervention’ exhibition. Typical toilet phrases are written with permanent pens. As today toilet rooms are covered with ceramic tiles it is no longer possible to write with regular pen and pencil. New plastic doors can’t be scratched anymore. Yet, new construction materials give way to alternative touches. In this specific installation, despite of the harsh content of the words, the toilet itself looks quite elegant and stylish.

Bulunduğumuz coğrafyada sokaklara müdahale etme şekli çoğunlukla dar alanlarda kaçak dokunuşlarla gerçekleşir. Kişi kendi varlığını tuvalet , okul sırası, bank, telefon kabini vs gibi yerlerde yazarak yada kazıyarak ispata girişir. Bir anlamda ‘Ben buradayım’ ve ‘Bir sözüm var’ anlamına gelen bu eylem, yine bu coğrafyaya özgü olarak çekingen bir tavır sergiler. Özellikle tuvaletler bu çekingen tavrın biriktiği, birbiri ile iletişime geçtiği, geçici olarak sahiplenilmiş mekanlardır. Toplumumuzdaki ifade güçlüğünün yan etkisi ile kişinin ancak tuvalet kapılarının ardında, gözetlenmediğinden emin olduğunda, riske girmeden bir şeyler söyleyebildiği bu alandaki yazılı sözlere atılkunst da kendi sözünü eklemler. Tuvaletlere müdahale bastırılmış söze işaret etmeyi içerir. Bu sözlerin üstüne atılkunst kendi sözünü söyler.

Atılkunst’un ilk Tuvalet enstelasyonu, 2007 Haziran ayında Hafriyat’ta yapılmış olan ‘Müdahale’ adlı sergi kapsamında gerçekleştirilmiştir. Tipik tuvalet cümleleri seçilerek , çoğu kalıcı kalemle yazılmıştır. Artık tuvaletlerin çoğu seramik kaplıdır. Eskisi gibi kurşun ya da tükenmez kalem kullanma şansınız yoktur. Kapılar da kazınamaz, çoğu plastik doğramadır. Bu yapı malzemeleri alternatiflerini doğurur. Müdahale enstelasyonunda, müdahale, sert sözlere rağmen, gerçekte zarif ve çekingendir. Yapılmak istenen de budur.

http://www.hafriyatkarakoy.com
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Duvarlarla pogonun dayanılmaz sızısı
Evrim Altuğ
32 yıldır gezindiğim, benimle sürekli değişen şu eğri büğrü sokakların hiçbirini doğru dürüst tanımadığım gibi, ‘Onlar’ın da hiçbirini tanımıyorum. Bu insanların kimi, kendilerine biçtikleri sıfat veya isimleri günlük hayatında da kullanmakta ısrarcı. Bu duvarların, bodrum, zemin ve dubleks katın şu anki halinin çeşitli yaş ve Dünya görüşünden bilumum müsebbibi, Hafriyat’ın Çeşitli Sanatlar Âlemi adını verdiği, Karaköy’deki mekânında, ortalığı karıştırmış, gitmiş görüntü yağmacılarına benziyor. Ama her ne hikmetse, “Müdahale” sergisiyle birlikte ortalık, ‘savaş alanı’ndan çok bir ‘barış alanı’na dönmüş. Sergi açıldıktan bu yana, burayı sanırım üçüncü defa ziyaret ediyorum: Onların, hayal ve hayat güçleriyle sık sık yağmaladıkları, buldukları, şablonlarıyla / stencil yoluyla, ellerine geçirebildikleri yapışkan veya boyalı, kesili yapıştırılı herşeyle üzerine çullandıkları şey, boşluğun, özgürlüğün kendisi.

Özgürlüğü çalabilen, ama ona kılıfını hazırlamasını bilen insanlar onlar. Onlardan onlarca var. Buradan geçmişler; yaşam hep geçmişken, sık sık uğruyorlar; çünkü burada biyolojik varlıklar gibi, imge ve mesajlarıyla ürüyorlar. Bereketli, birbirlerinin enerjisi ve yaratısına saygılılar. Ben de, komşu tuvalette müstehcen dergi bulmuş mahcup libido azgınları gibi, Hafriyat’ın mekânındaki ‘resmî’ bilgisayarı bu sergiyi gerçekliği içinde ‘hayal ederek’ kullanmaya işte böyle başlıyorum. Buraya ilk geldiğimde yaşadığım, o kafamda bir dolu notla ayrılacağım sıkıntısı, yerini, Hafriyat’ın mekânı içinde bulduğum bu görsel ‘pogo’nun yoğun ve mutlu anlam sızıları, sıyrıklarına bırakıyor. Bu, kendini sürekli güncelleyen, organik ‘sergi’nin tabiatında, galeri ve bienallerin sanatı ‘ait’ olduğu yerden kopartarak sterilize eden, ‘aura’sını hortumlayıcı o ‘eşya’lığından eser yok. Tabii olanın sakınımsız eşyalığının eserleri var burada. Tersi; sokak sanatçıları ile ilgili bir çalışmada, zaten eşyanın, sokağın da tabiatına ayrıkotu olurdu zahir.

Bu yüzden bu yazıda, işittiğim bu çok güzel gürülgürültüyü ayrıştırıp onları size deşifre etmektense, ürettikleri bu anlamlı form ve şekillerin içlerinde yüzerek kendi kendinizin can simidi olun istiyorum. Çünkü ben gök gürültüsünden korkmuyorum. Burada çakan tüm imge şimşeklerinin ardından yağan nice Dünya görüşünün üzerime yağmasına müsaade ediyorum.

Yalnız dikkat çeken bir nokta var: İster istemez, onlar da Batı’nın sokaklarının tozu ve boyasını buradaki duvarlara sıçratmış gibiler.

‘Batı’dan gelen ‘alçak’ bir görsel basınç mı bu ? Yoo. Bunun ilk çağrışımı, bende – kesinlikle bir benzerlik ukalalığı olarak alınmamalı bu – son dönemin ünlü şablon imzası Banksy’nin ‘ruhu’nu burada yakaladığım sırada oluştu. (Burada özellikle birşeyi söylemem gerek. Ben Banksy’nin bir kişi olduğunu düşünmüyorum.) Hafriyat sergisindeki bir çok imgenin bile isteye politik ve anonim oluşundan bahsediyorum burada. Yoksa biçimsel veya teknik benzerlikleri ‘ihbarcılık’la alâkam yok.

Günümüzde kişi ve kurum başına kaç ‘şifre’, ‘kod’ veya ‘lakap’ düştüğünü aklınıza getirin şimdi. Sonra; başınızı döndüren bu ‘teşhir’e yeniden bakın... Buradaki, öyle ağır kitaplarda dendiği gibi bir ‘yapısöküm’ değil. Bana göre burada olup biten daha çok bir yıkı-döküm. Buradan şunu anlatmaya çalışıyorum: Bu sergideki bir çok imge, hakikatını günlük Dünya ve medyaya gözü ve ruhunu döken vicdanlı insanların ‘farkındalık’larından alıyor. Burada gördüğünüz bir çok ‘iş’; aslında egemen ideoloji ve medyalardan kopartılıp / kesilip farklı form ve ‘görüş’lerle sergi ‘kütlesi’ne teğellenmiş, cüssece küçük, ancak kudret olarak büyük etkisi olan ‘patlayıcı’lara benziyorlar.

Karşınıza farklı bir yaklaşımla çıkartılan, size “İmge Çıplak!” diye bağıran bu gençlerin imgeleri karşısındasınız... Şimdi kim daha dürüst davranıyor ?

“Lan olm, ..tleri yememiş, hepsi birer takma isim uydurup, kentteki bilumum duvarların içine etmişler.” diyecekler için, zaten (yazının burasına kadar aval aval geldikleri için) diyecek birşey yok.

Sonra, kentteki ‘reklâm’ ve hayatlarımızdaki ‘doğal pazarlama’ ürünlerimize bakın isterseniz. Ruhumuza, cebimize, ter kokumuza marka marka nüfuz etmiş ‘Nüfus Kâğıtları’nıza, bize hayatımızın ‘merkez’i ve ‘çevre’sini her daim muştulayan ‘İkametgâh’ suretlerinize, ya da ne bileyim, sistemin gözünde sadece bir ‘barkod’a dönüştürülen ve her Allahın günü çevirdiğiniz; şu öğrenci / çalışan / emekli / yemekli / kredili vb. numaralarınıza... Varıp varacağımız, bu sergideki gibi: 100 numara. Buradan sonra sergiyi sözlerle iliştirmek zor mu ? Hiç sanmıyorum. Bu sergi, bir nevî ‘Hacker’ / şifre kırıcı zirvesi aslında. Sistemin kodlarını, onun çürümüşlüğünü sindirmezliğiyle sindiren, çoğu genç ve – ne iyi ki lafa gelmez – bir çok ‘kod’ daha. Sözün bu anında Baudrillard’ı anımsamamak elde mi ? Anımsayın: “Eğer bu Dünyanın gidişi çılgın bir seyir halini aldıysa, ona karşı koymanın yolu, yine ondan daha çılgın olmakta...” gibisinden birşeylerdi, söylediği. Aslında bu sergi, ‘sokak sanatı’nı ‘kesip yatıştırmıyor’. Bilakis, onun haykırışını ‘mürekkebi’ ve ‘tükürüğü’ kurumadan dramatize ediyor. Ve bu yüzden, Hafriyat’çılar, gençliğin - biliyorum çok klasik bir vurgu ama - asiliği ve Dünyayı değiştirebilme umudunun, sisteme karşı duran o trajik baharına derunî bir kaygı duruşuyla, “yardım ve yataklık” ediyor.

Sergide trajik ve aynı zamanda komik olan bir şey daha var:

Bu da; gençlerimizin (fazla Ertürk Yöndem bi hitap oldu?) “bodrum”larında, “zemin”leri ve “üst kat”larında - ki işine gelenler bunu ‘benlik’, ‘bellek’, ‘ id’ ‘ego’ ve ‘süperego’ ya da ‘kurşunsuz dizel hırs’ diye de değiştirebilir - biriktirdikleri, ama ne hikmetse, yaşam ve her nevî tohum olarak püskürttükleri bu manasız imge ve mesaj pisliğini, Hafriyat’ta adeta bir ‘vidanjör’ kudretiyle boşaltmış olmaları.

E, belki de bu yüzden sergi kendi kendinin sifonunu bir orji haliyle mekânın tuvaletinde çekiyor olmalı: 100 Numara bir numara.

Yani, yaratıcılığın naif neşesi içinde, “Hatasız Kunst Olmaz” derken, kaç kişi, kaç sergide bunun rahatlığını ..ıçına kadar duyumsayabilir ?

İşte bu harf kalabalığından olacak ki, bunca neşenin, temizliğin ve kirin bir arada birbirinden sakınmaksızın kalabildiği bu sergi, bana gençliğin hayat yolundaki kısalığından kaynaklanan azami hızını ; hakikatini ve melankolik şairaneliğini duyumsatıyor.

Biliyorum, şu ana kadar “Müdahale” sergisinde yer alan hiç bir ‘özel’ mesaj ve işten mümkün olduğunca hususiyetle bahsetmedim. Böyle yaptım. Çünkü ben de onlar gibi hissedip, içinde yer aldığım bir ‘uğultu’dan, tek bir düz notayı bu çok sesli bestenin ihtişamından (k)ayırmak istemedim.

Bu duvarlarda, birbirlerinin çığlığından onur duyan insanlar görüyorum çünkü. Kolektifliğin, hatta anarşi ve Demokrasinin yasak aşkının, politik DURUŞun değil, (a?)politik HAREKET in gözle görülürlüğünün burun sızlatan gururunu, adem elmam gırtlağıma tıkılı halde yutkunuyorum.

Duvarlarda ruh izlerini gördüğünüz bu insanlar, binlerce yıl önce mağaralarda ne yaşandıysa, aynı içgüdüye sığınarak, gerçek hayatı taklit eden vitrinleri taklit eden insanlara karşı durarak, kendileri olmaya çalışıyorlar.

Onlar, size, bana karşı değil, ‘vitrin’leşen mahlûkata karşı çünkü.

‘İş’lerinin ‘sır’rı burada.

Bu serginin camsı ısısının ‘kor’u, yanıcılığı, kırılganlığı burada.

Bu camın kırılmaması, tek bir mesajın, dokunun manipüle edilmemesi, METAALAŞTIRILMAMASI gerekiyor.

Zaten var olan gerçekliğin tasarımlaştırılmasına – eğer işin kuyruksokumunda mangır yoksa - ne gerek olabilir ki ? Hepsi bu. Burada gördüğünüz imgelerin kaynaklarının, hayattan, kendilerinden ve onların yüreklerine çalıntı nice ‘öteki’nden fazlaca hiç bir beklentileri YOK. Ama sırf bu yüzden, istedikleri son derece köktenci bir şey: UZAYIN ve boşluğun, ya da espasın ta kendisi. Varoluş ve yok oluşa ev sahipliği yapan hayatın ta kendisi. Zaten bu sergi de bu yüzden VAR idi ve yaşadı. Kendi ölümüne razı olduğu halde, sonuna kadar yaşadı.

Ali Demirel. Osman Production. Solucan Fanzin. Bonan. Bora Akıncıtürk. Caner Duyar. Cins. Cype. Das Metal. Dilemma. Flypropaganda. Bomba Fonda. Deniz Örnek. Wyne. Esat Başak ve Tampon. Fransizka Schaum. Gökçe Sümerkan. Tab. AtılKunst. İlhan Sayın. Kop-Art. Cype. Extramücadele. Murat Başol. Pars. Tetik. Onur Uyar. Özgür Özersin. Rad. S.E.T. (Perşembe, Sesver, Narkız, Bob Actor, a.k.a. ECA, OnstOn, Cem Kadir, Pulan, Süleyman Zafer Handan, Hüseyin Uğur, Ozitras, Fantom) GasBomber. Sedat Türkantoz. Klan Fanzin. 2/5 Bz. Turbo. DasMetal. Upsaki. Kien-İa Crew. Kırdök.

Bu isimlerin tümünün Ruhu şaddır. Kimi kendi kendilerinindir, kimi onların ana babalarından ‘çıkma’ lakaplardır. Özünde hepsi birdir. Ha kakma, ha takma addır. Sır, adın ardındaki anlamdadır. Çünkü bu zatların hepsi, ölü bir Dünyaya, doğma cesaretini göstermiştir.

A unutmadan, bu yazının sahibi de, sizden ne bu yazıyı, ne de onu anlamanızı beklemiyor. Eğer ille bir beklenti ise yazının sonunda başabaş kaldığınız ; oturun bu imgeler arasında kendinizi bekleyin.

Siz onu ekmediğiniz takdirde, emin olun kendine gelecektir.Unutmazsınız değil mi?

İmge, çıplaktır. Ondan utanmayın. Bu insanlar utanmadılar.

11 Temmuz 2007, Çarşamba/www.gazetem.net

--------------------

Sanat mekânının duvarlarına müdahale!

Sokaklarda 365 gün 24 saat izleyiciylebuluşan sanatçılar, bir kereye mahsusolmak üzere, 15 Temmuz'a kadar Hafriyat Karaköy'de toplandı. FOTOĞRAF: MUHSİN AKGÜN

Sokaklarda sayıları her geçen gün artan grafitilerin, şablonların, posterlerin, yazılamaların, sticker'ların yaratıcıları, ilk kez bir sergide bir araya geldi. Sokak sanatçıları, Hafriyat Karaköy'ün duvarlarına müdahale ederek 'Müdahale' sergisini ortaya çıkardı

24/06/2007 (673 kişi okudu)

MAHMUT HAMSİCİ (Arşivi)

İSTANBUL - Çiçeği burnunda alternatif sanat mekânı Hafriyat Karaköy'ün son sergisi, mekânın içinde değil sokakta başlıyor. Türkiye'nin ciddi anlamda ilk grafiti grubu olan S2K'nın Necatibey Caddesi'ndeki mekânın tam karşısında bulunan dükkânın kepeklerine yaptığı grafitiyle... Grafitiyle başlayan bir sergide haliyle, galerilerden alışkın olduğumuz tuval resimleri, heykeller ya da videolar vs... bulunmuyor. Çünkü bu bir sokak sanatı sergisi. Sergi, duvarlara müdahaleyle yapılmış grafitilerden, stencil'lerden (şablon), sticker'lardan, yazılamalardan oluşuyor.

Memleketin her köşesinden
Sergiyle birlikte ilk kez memleketin farklı köşelerinden, farklı kuşaklardan, farklı türde işler yapan sokak sanatçıları ilk bir araya gelmiş oluyor. Sokağın tozunu bir kez kapmış olan, yaşadıkları şehirleri açıkhava galerilerine dönüştüren, işlerinde muhalif ve ironik dili vazgeçilmez gören bu sanatçıların hepsinin ayrı bir hikâyesi var. Örneğin en genç sokak sanatçılarından 18 yaşındaki Rad'ın... Sergiye üst katta yer alan, geçen 1 Mayıs'taki polisin tavrından yola çıkarak hazırladığı sıkı işiyle katılan Rad, yaklaşık dört yıl önce resim ve hip hop'a olan ilgisinin sonucunda sokağa çıkmaya başlamış. Taksim çevresinde işler yapan Rad, kendi deyimiyle rahatsız olduğu konuları dile getirmek için sokak sanatı icra ediyor. Spreyi ve şablonu bazen daha matrak nedenlerle kullandığını ekliyor:
"Bazen komiklik olsun diye arkadaşlarımın portrelerinin stencillerini yapıyorum. Beş senedir sevgilime doğum gününde hediye almıyorum. Hediye olarak onun stencilini yapıyorum!". Yine Taksim yakasının sanatçılarından, sinek amblemiyle tanınan, askerden henüz dönen flypropaganda da serginin katılımcılarından. 31 yaşındaki sanatçı, icraatını 'insanlara bir şey söylemek' diye özetliyor. Son olarak sarkık bıyıklı, altı tarafı sinek olan maymun kafası çalışmasıyla İstanbulluların karşısına çıkan fly'ın yeni projesi duyanda merak uyandırıyor: "Çok daha fazla insanın görebileceği belki bir seferlik büyük bir iş yapacağım."
Serginin en fazla göze çarpan sanatçılarından biri de Cins. Kadıköy yakasının ortalıklarda görünmeyi pek sevmeyen, Cins, mutantlarını mekâna taşıyarak ilk kez Avrupa yakasından izleyicilerle buluşuyor. Serginin ikinci katındaki kaos duvarı adlı ortak iş, 'sürrealist eylem Türkiye grubu' üyelerine ait. Fotoğraflardan şiirlere oradan sloganlara dopdolu olan uzun duvarla ilgili olarak gruptan Rafet Arslan konuşuyor: "Estetik değil, ruhsal bir şey yaptık. Düşlerimizin rengini sokağın ruhuyla birleştirmeye çalıştık. Popüler kültürün MTV'yle, GençTurkcell'le sistem içine çekmeye çalıştığı noktada, tank paletleriyle kara çarşaf arasına sıkıştırılmaya çalışılan bir ülkenin düşlerini ve kâbuslarını yansıtmaya çalıştık." diyor. Bu arada serginin yine üst katında sokağın sanatının vazgeçilmezlerinden envai çeşit fanzin ile basılı sanat malzemeleri, kullanıma hazır sticker'lar ve rozetler de bulunuyor.
Yukarıdaki isimler dışında ilk nesil Türkiyeli grafiticilerden Turbo; Ari Alpert, Bora Akıncıtürk, Caner Duyar, Cype, DasMetal, Deniz Örnek, Esat Başak & Tampon, Fransizka Schaum, Gökçe Sümerkan, İlhan Sayın, Kırdök, Kop-Art, Leo, Met, Murat Başol, Nalan Yırtmaç, Onur Uyar, Özgür Özersin, Pars, Sedat Türkantoz, Tab, Upsaki ve Wyne'in işlerinin yer aldığı, en alt katı buram buram sprey kokan 'Müdahale' sergisi 15 Temmuz'a kadar açık, ama sokaklardaki sergiler yılın 365 günü, günün 24 saati sizi bekliyor, gezmek için sadece 'görmek' yeterli. Tel: 0212 245 31 68

Sokak sanatı dergiye girdi
Karaköy'deki sergiyle tesadüfen aynı dönemde yayımlanan 'tesmeralsekdiz' dergisi de sokak sanatını kapağına taşıyarak bu konuyu merak edenler için dimağ açıcı bir hizmet sunuyor. Rafet Arslan'ın hazırladığı dosyada Arslan'ın 'Sokak Nereye Düşer'?, 'Banksy ya da Sokağın Ruhu'; Cemal Akyüz'ün 'Grafiti Sözlüğü', 'Çırartma şehri Stockholm', 'Sokaklar geçiyorum... Lizbon'; Emre Koyuncu'nun 'Sokak Sanatı Terennümleri'; Eren Bağış'ın 'Y'oluşlarda Sokak Sanatı' başlıklı yazıları göze çarpıyor. Turbo, Burak Delier, Fatih Balcı, Erman Akçay, Cins, Ayşe Özkan, Halil Vurucuoğlu, Serhat Köksal, COBİ, Onur Akyıl'la söyleşilerin bulunduğu dergide 'Gilles Deleuze ve sinema teorisi' başlıklı bir dosya da yer alıyor.

----------------

Bienal`in hafriyatı

Hafriyat, ıo. Uluslararası İstanbul Bienali`nin Özel Projeler kapsamında hazırlanan `Dünyayı yesen doymazsın` adlı sergiyle 6 Eylül`de karşımıza çıkacak. Çeşitli Sanatlar Alemi`nde açılacak sergi, binanın 3 katına göre kurgulandı. Her katta ayrı bir konu, bu konular arasında da bir ilişki üzerine kurulan sergi ayrıca, toplumsal tüketim ilişkilerinin sorgulanmasını temel alıyor.

MÜLK ALLAH`INDIR

Sergiye Hakan Gürsoytrak`ın vitrin düzenlemesi, İrfan Önürmen`in imaj dükkanı projesi, Nazım Dikbaş`ın plaket projesi ve `Gerçek Gülümsemeler/Sahte Gülümsemeler` adlı bir projesi, Mustafa Pancar`ın tüketici olarak sanatçının kendisini merkeze alan resim/heykel enstalasyonu, Antonio Cosenti-no`nun tüketim anıtı, Juan Botella Lucas`ın şişme heykel ve dilek havuzu, İnci Furni`nin tüketim objesi resimleri ve robot, Extramu-cadele tasarım tişörtleri, Fulya Çetin`ın sıkıştırılmış şişme kadın resimleri, Banu Birecik-ligil`in felaket oyuncakları, Neriman Polat`ın `Mülk Allahındır` adlı duvar enstalasyonu, Tan Cemal Genc`in ironik videoları, Nalan Yırtmaç`ın sermaye portreleri, Atılkunst`ın ise `Derdimiz Dünya` isimli tuvalet yerleştirmesi ile katılacak. Sergi için sanatçıların ayrıca ortak bir çalışmayla bir CD tezgahı da hazırladı. 6 Eylül`de açılan sergi bienal bitimine kadar gezilecek. Birgün

------------------------

`Hatasız Kunst olmaz`

Erden Kosova

Kent mimarisinin insani değer ve ölçeklerden giderek uzaklaştığı ortada. Yeşil alanlar ortadan kaldırılıyor; en ufak bir boş arazinin üzerine çullanılarak inşaate girişiliyor; binalar sırtsırta yığılıyor, boyları uzuyor; pencereler küçülüyor; yapı yüzeyleri şatoları andıran bir masifliğe ya da cam yüzeylerle kaplı bir anlam boşluğuna bürünüyor; komşular, yayalar arasındaki olası karşılaşmalar ve iletişimler en aza indiriliyor; sokaklar sadece ve sadece araba trafiğinin gereksinimleri uyarınca yeniden biçimlendiriliyor; soğuk planlama stratejileri ve özel alana sığınmanın konforu evin dışında kalan alanın sosyallikten çıkarılmasına yol açıyor.

Mevcut kent yönetimi ve kapital oluşumları ancak taşra kompleksiyle bağlantılandırıla-bilecek bir aceleyle bu dinamikleri abartılı bir biçimde İstanbul`un üzerine boca ediyorlar.

Direnme de beraberinde geliyor tabii. Henüz mutlak bir denetim ve güvenlik kalkanına alınmadığı için kentin görselliğini anarşizan bir tavırla kişisel düzeyde değiştirmeye çalışan üretimler beliriyor sokaklarda.

Duvarlara, direklere, otobüs duraklarına, elektrik ve telefon idarelerinin sokaktaki kutularına, reklam panolarına yayılan grafittiler, şablon çizimleri, çıkartmalar, yazılamalar insani bir ölçeği geri getirmeye, bön boşluklara anlam ya da görsel etki iliştirmeye, her türlü koşulda her zaman kaçışlar yaratmanın mümkün olacağını tepedeki karar mekanizmalarına hatırlatmaya girişiyor. Geçtiğimiz aylarda açılan Hafriyat Karaköy, iki haftalık bir atöyle çalışmasının ertesinde bu yönde üretimde bulunan insanları `Müdahale` sergisinde bir araya getiriyor.

Sergideki çalışmalara öncülük eden kültürel üretimler sanırım ço`lı yıllarla başında İstanbul`da oluşan post-punk çevresinin konserlere eşlik etmesi için tasarladığı görsellik ve fanzinler.

Kent içinde üretilmiş gelmiş geçmiş en önemli fanzin olan Mondotrasho`nun üreticisi Esat Başak`ın `Müdahale`nin kadrosunda yer alması bu yüzden tesadüf değil. Fanzinin iki boyutlu espasından zamanla konser verilen underground müzik mekanlarının çevresine, bunun sonrasında İstiklal Caddesi`nden kentsel kültürün görece olarak oturmuş olduğu Kadıköy, Beşiktaş, Bakırköy gibi semtlere geçilmiş durumda.

Bir sonraki adım Hafriyat`ta örneklenen dilin kentin periferisine doğru ilerlemesi olacak belki de. Daha önce bu yönde çalışmalarda bulunanlar, orta sınıftan gelip bu sınıfın ve genel olarak kapitalin mantığına yabancılaşmış, genelde eğitimli gençler arasından çıkmaktaydı. `Müdahale` sergisinde giderek daha çeşitlenmiş bir sosyolojik ve kültürel yelpazenin sokaktaki görsel üretimleri üstlendiği, İstanbul dışından insanların da sergiye katıldığı görülüyor.

Sergi çerçevesinde ve basında çıkan haberlerde `sokak sanatı`, `sokak sanatçıları` ifadelerinin kullanılmış olması bazı soruları beraberinde getiriyor. Sokak için tasarlanan sergi mekanında nasıl durur? Anomim biçimde ya da takma isimlerle üretilen işler bir sergi mekanına girdiğinde imza sahibi müelliflere dönüşmeli mi?

Katılımcıların adlarının yazıldığı bir liste varsa da, sergi mekanı içinde anomimlik yeniden kuruluyor, çalışmalar bir karnaval cümbüşü içinde yanyana geliyor ve böylelikle üretimlerin talep ettiği enerji serginin tümüne de hakim oluyor. Sokak ile sanat arasında oluşabilecek gerilimi azaltan bir diğer faktör Hafri-yat`ın kimliği. Güncel sanatın sterilleştirilme-si, ıslahı ve depolitizasyonuna direnen odaklardan biri Hafriyat.

Samimiyetleri sarkastik yorumlara set çekiyor. Gösterilen çalışmaların doğası gereği serginin sokağa taşması, sanat için tasarlanmış mekan ile dışarısı arasındaki çizgiyi fluğlaştarması beklentisi doğuyor tabii. Çevredeki esnafın şikayeti bu tür bir yayılmanın önüne geçmiş şimdilik.

Sanat alanında sosyal müzakere sorunu üzerine halen yoğun biçimde kafa patlatmak ve risk almak gerekiyor.

Sanat-içi sorunlara ironik değinilerden (Atıl Kunst kolektivinin yüksek sanat ile özdeşleştirilen, almancada sanat anlamına gelen `Kunst` kelimesiyle oynaması) doğrudan politik göndermelere, yerel figürlerin kullanılmasından (Orhan Gencebay, Zeki Müren, muhtıra, vs.) karşı-kültürün kültleş-miş isimlerinin anılmasına (Sade, Debord, Ulrike Meinhof), hazır sosyal-imgelerden (Atatürk heykelini tabancasıyla rehin alan adam fotoğrafı) oyunsu grafik çalışmalarına, ergenliğe bitişik grafitti-imzalarda resim ya da çizgi roman estetiğine yakın duvar kompozisyonlarına, fanzinlerden rozetlere uzanan bu görsel şölen için 17 Temmuz`a kadar zamanınız var. Mekandaki tuvaleti ziyaret etmeyi ihmal etmeyin.

Upgrade!Istanbul - Mithat Bereket & Atilkunst

2009-03-01T21:37:00.004+02:00

19 March 2009 – 18:30

Kadir Has University, Faculty of Communication, Istanbul
Cibali Campus, Cinema Hall #2

Accessing Information
Mithat Bereket & Atilkunst

The meeting concentrates on mobile journalism, alternative information channels, activist criticism on media, censorship and auto-censorship in Turkish media.

Mithat Bereket discusses mobile journalism by giving a special emphasis to the Middle East and the alternative information channels. The talk also covers activism and censorship in Turkey. In this context, Atilkunst talks about the series ‘gündem fazlasi’ (excess agenda) by presenting some samples from the series. ‘Gündem fazlasi’ (excess agenda) is a reading of the agenda with critical interventions. This act is a reminder of an agenda which could be also personal.

Atilkunst
It is an activist group. Atilkunst started the group activities in 2006. Atilkunst acts and thinks through irony. Instead of considering and processing a single concept in details, it creates an up-to-date reaction area. Atilkunst starts its action with words, then transforms these words to images. Those images are shown in public or private places in various formats, such as stickers, videos, photo-novels. Actions of the group could not be considered as street art in its strict sense, but streets are also a their area of action. By using the communication methods of mass media, Atilkunst makes strong remarks on political agendas and dominant daily expressions.

In addition to its artistic context, Atilkunst can be considered as an activist and culture jammer group. Under the attack of today’s image bombardment, Atilkunst works with the similar tools of mass media in purpose of constructing an alternative lateral culture.

—————————-

Mithat Bereket
Graduated from Ankara University, Department of Political Science. He completed his post-graduate studies at Lancaster University, Department of International Relations in England. He is doing his PhD on “Radical Islam” at the same University.

Bereket was the chief news anchor for some significant affairs that NTV has covered. These affairs include Bill Clinton’s visit to Turkey, The OSCE summit in Istanbul, The European Union Helsinki Summit, Greek National Elections, Cyprus Elections, US elections and the World Trade Center attacks. He followed and covered many important international affairs including the Gulf War, the war in Bosnia, the war in Afghanistan, the conflicts in Algeria and Karabakh, the war in Chechnya, The Palestinian Intafada and the NATO operations in Kosovo. He is currently traveling around the globe as a war correspondent. He had exclusive interviews and some of the interviewees include, Nelson Mandela, Benazir Bhutto, Muammar al-Gaddafi, Yasser Arafat, B. Boutros-Ghali, Teslima Nesrin, Tadeuzs Mazawiecki, Massoud Barzani, Jalal Talabani, Yitzhak Rabin, Shimon Peres, Benjamin Netanyahu, Frederick De Klerk, Antonio Di Pietro, Shamil Basayev, Ibrahim Rugova, Mikhail Kalashnikov, Jörg Haider and Bill Clinton. Bereket has been producing and hosting a news magazine “Pusula” since 1995. He produces an on-air show on a national radio station called Radio Time. He also produces and hosts a daily news program called “Manset,” which is broadcast on CNNTURK. He writes in the weekly Businessweek Magazine. Mithat Bereket, who has been giving lectures on International Diplomacy and Daily Politics at Universities and high-schools, is teaching “Media and Politics” at Kadir Has University.

http://nomad-tv.net/upgradeistanbul/

http://www.theupgrade.net/

Words are jammed up in my throat

2009-01-16T23:40:00.004+02:00

Comments from students a piece from Ibrahim a piece from Nurcan

TRT

2009-01-12T00:00:00.006+02:00

By Ozan Emre Han

From AtılKunst's friends

2008-11-21T19:01:00.007+02:00

by Ozan Emre Han

by anti-pop TEK

By 19 Ocak Kollektifi
By Erkin Gören

Bayram

2008-09-30T12:07:00.005+03:00

2008 Sinop’en The Most Local Tourism Guide

2008-08-26T18:24:00.052+03:00

Şeylerin Yeni Düzeni

Kavramsal Çerçeve
"Şeylerin Yeni Düzeni"

Beral Madra

“Şeylerin Yeni Düzeni” ismiyle açıkça Foucault’nun başlığını ödünç alıyoruz ve Türkiye’nin en kuzey ucunda bulunan tarihsel şehir Sinop’ta başlatılan bu sanatsal ve kültürel etkinlik bağlamında ona saygılarımızı göstermek istiyoruz. Başlıkta “yeni” sözcüğünü kullanarak sınırlarımızı aşmak ve Foucault’nun bilgeliğine baskın çıkmak niyetinde olmadığımız apaçık. Bu “yeni” kavramı olasılıkla; sanat yapımında sürekli olarak yeniliği savunan çağdaş sanat sisteminin kibirini ima etmek, aynı zamanda da bölgemizdeki siyasi ve ekonomik meselelerin durumu hakkında şüpheci düşünceyi uyandırmak üzere kullanılmış iki anlamlı bir kavram. Her beş dakikada bir, “yeni” bir şeyin icat edildiği ve bunun da kimi zaman yeni bir kriz olarak ortaya çıktığı bir çağda, kendimizi gündelik yaşantımızı ve bütün yaşamımızı etkileyen “siyasi, ekonomik ve kültürel yeni”yi sorgulamak zorunda hissediyoruz. Nicholas Bourriaud Karen Moss’la yağtığı görüşmede (*) şunları söylemiş: “Yeninin bugünkü baskısı, tarihte oldukça yeni bir durum. Ama bu yüzyıllar boyunca sanatçılar için belirleyici bir sorgulama olmadı. Ve bu onların bazı şeyleri tekrarlamalarına yol açmadı. Vermeer ve Velasquez gibileri, yeni şeyler yaptılar ama özellikle “yenilik” hakkında düşünmediler çünkü bu onlar için bir değer değildi. Bir değer olarak yeni, şimdilerde ortadan kaybolmuş bir şey.” Dolayısıyla, “yeni” kavramını kullanarak ve sanatçıların yeni bir şeyler yapmadığını bilerek, halkın şeylerin yeniliği hakkındaki çelişki uzlaşımına, bir tür meydan okuyoruz.
Bir sanat ve kültür etkinliği düzenlemek bağlamında yeni bir şey yapmıyoruz. Aslında yerel kültürlerin korunması ve teşvik edilmesine ilişkin kültür politikalarının zoruyla bu etkinlik de, diğer birçok küçük AB kentinde gerçekleştirilenlerle çok benzeşiyor. Nitekim, güç etkileşimindeki yöneticiler ve yönetimlerle dolu geçmişiyle Sinop, Türkiye’deki ve Karadeniz bölgesindeki en sembolik şehirlerden biri ve şeylerin her tür basmakalıp düzenini yansıtıyor. Sinop’un tam da bu muğlak siyasi tarihi ve mevcut durumu, şeylerin düzeni hakkında bizi düşünmeye sevkediyor. Foucault’nun kitabının alt başlığı, “insan bilimlerinin arkeolojisi” ve burada Foucault’nun başlıca değindiği alanlar; sosyoloji, emek, dil ve doğayı da içeren kültürel tarih. Bu alt başlık, aynı zamanda bir sanat etkinliğini sosyoloji, kültür ve ve çevre konularıyla da ilgilenmek üzere kullanma amacımızı vurguluyor. Yorumculara gore (**) Foucault mevcut düzene saldırmakla fazlasıyla meşguldü. Bugünü acımasızca şuçluyor ve her şeyi başlangıçtan yaratmak üzere kışkırtıcı öneriler getiriyordu. Foucault her ne kadar mevcut düzenin stratejilerine karşıysa ve bu düzeni en zayıf noktalarından vuruyorsa da, bunu bu düzeni bir başkasıyla değiştirmek üzere yapmaz. Onun için tek seçenek karşı olmaktır, ve bu sürekli karşıtlık, bir tür devamlı devrimdir. Savaşların, krizlerin, ekonomik manipülasyonların ve dini inanç çatışmalarının hüküm sürdüğü bir bölgedeki istikrarsız ve muhafazakar kültür endüstrisinin içinde yaşayan sanatçılar, küratörler, sanat uzmanları olarak biz de; standart bir çalışma biçimi olarak sürekli karşıtlığa inanıyoruz. İlk Sinop Bienali’nde, halkta gündelik hayatlarına bir şeyin gireceğine dair farkındalık yaratmak amacıyla “Şey” başlığını kullandık. Çağdaş sanatın farklı stratejilerinin toplamı (performanslar, çalıştaylar, yerinde işler ve tartışmalar) olan bir “şey”. Bu ilk girişimin kendi olumlu yansımalarını yarattığını ve bunun sonucu olarak bu yıl yerel kurumların ve bireylerin daha istekli bir işbirliğine tanık olacağımızı düşünüyoruz.
Bir bakıma, Karadeniz bölgesinin ortak belleğinde halen egemen olan geçmiş düzenlerin devamlılığı üzerinde bozucu etkenler olarak rol almak istedik. Ya da, şeylerin mevcut düzeninin etkisi üzerinde farkındalık yaratıcı bir rol üstlenmek istedik. 20. yüzyılın ikinici yarısı boyunca, Karadeniz civarındaki etnik, folklorik, geleneksel, coğrafi benzerlikler ve eğilimler, kentlerin ve sakinlerinin birbirlerinden yalıtılmasının önüne geçemedi. Sovyet Rusya ve Birleşik Devletler tarafından şartlanan kutuplaşma ve dayatma düzeni, Sovyet Rusya’nın düşüşünden beri değişti ve arkasında kendilerini yeni düzenlere, komşuluk ilişkilerine ve siyasi, ekonomik, kültürel iletişime baştan alıştırması gereken ülkeler bıraktı. Şimdiye kadar politikacılar ve bürokratlar, bölgesel işbirliğini ve bölgedeki güvenlik ve istikrarın önemli bir unsuru olan ve halledildiği takdirde bölgesel işbirliğinin geliştirilmesi üzerinde ciddi bir etkisi olacak olan “donmuş ihtilaflar” olarak adlandırılan sorunların çözümünü savundular (***). Bu konuda Bükreş’te 2006’da imzalanmış kapsamlı bir iyiniyet bildirgesi mevcut (****). Ancak bölgenin jeopolitik ve ekonomik haritasının yeniden şekillendirilmesi, bölge insanları için pek de yeni olasılıklar getirmeyen yeni gerçeklikler ve yeni uluslararası ilişki yapılanmalarını ortaya çıkardı. Bu yeni haritaya bakınca, bölgedeki algı, kaygı ve umutlar halen kafa karıştırmaya devam ediyor. Kendini dünyaya açma süreci, bir demokrasi ve pazar ekonomisi inşa etmekten geçiyor ama aynı zamanda içinde de ciddi milletlerüstü tehditler -veya düzenler- barındırıyor: yoksulluğun yeni biçimleri, neo-milliyeçilik, terörizm, Islami aşırılık ve uyuşturucu trafiği, vb gibi.
İlk Sinopale bize, Sinop halkının çağdaş sanatı, belleğini ve güncel olayları kurcalamak için yeni bir araç olarak keşfettiğini gösterdi. Bellek; kenti Radar Merkezi olarak kullanan (1954-1993) Soğuk Savaş stratejileriyle doluyken, şimdi de güncel olaylar, aynı kenti bir Nükleer Santral adayı haline getiriyor. İnsanların bölgenin doğal kaynakları ve çevre harikaları hakkında çok bilinçli olması ve bunları korumak üzere biraraya gelmesi bizim açımızdan şaşırtıcıydı. Sinop’ta konaklayan sanatçılar tarafından yaratılan yapıtlar, bu insanlar için anlamlı bir düşünme düzlemini gözler önüne serdi.
Biz bu metni sanatçılara ve sanat uzmanlarına Türkiye’de süren bir kriz sırasında sunuyoruz. Birliklerimiz Kuzey Irak’a girdi ve Kürt ayrılıkçılarla savaşıyor. Toplum türbanı savunan veya ona saldıran iki tarafa bölündü. Çağdaş sanat bu karışıklığın içinde nedir? Büyük olasılıkla Türkiye’deki, bölgedeki ve dünyadaki şeylerin düzeni üzerine sürüp giden bir tartışma. Bu, farklı geçmişlere ve görüşlere sahip tüm insanlara açık görsel bir dil oyunu. Memnuniyetin büyük kısmı, bu oyunun katılımcısı olmaktan kaynaklanıyor ancak bunu yaparken, kişinin dili anlamaya çalışması şartıyla. İnsanlar sanatın diline vakıf olabilmek için sanat ve sanat tarihi okurlar. Ve Sinopale de, bu bilgi birikimini insanlara aktarmada kullanılan araçlardan biri.

Sinopale 2nd International Sinop Biennial
2008

Atıl kunst has participated in 2nd International Sinop Biennial. The subject of Biennial was “new order of things”. Atıl kunst’s work is named as Sinop ‘en’ (‘en’meaning the most) ‘the most local tourism guide’. This guide is prepared by experiencing local agenda in Sinop. Some ‘the most’s are determined by inverting touristic eye.
The works are produce for ‘the most local tourism guide’. The guide had been hung near the works that are displayed in different locations.

I-”The most manufactory” is created by transforming convict transport vehicle which is displayed for tourists in old Sinop prison’s garden.

We covered this rusted vehicle with 800 meter stretch film. This vehicle is no longer used for transport so that its content is totally changed and it became an object. Wraping it we made a huge package for tourists and visitors.

During Biennial period we positioned the (no more) vehicle as an expression ground for everbody to write and stick their manufactured “the most”s.

We also installed a video, on our approach to “the most” concept, iinside this so called vehicle.

II-The deepest, three works that are manufactured with beadwork produced in Sinop prison since old times is in a room inside the house of correction for infants. In these works the expressions are are made in behalf of old prison. Don’t look at me like that. What do you find in me. What can I do for you.

Just alongside there is sound installation.

III-The most motif, is installed inside Pervane medresseh where local woven textiles of Sinop are produced and sold. It is produce by variations of close up photos of sun lotion smeared on skin.

IV-The most delicate can be seen in display window of a pastry shop in Sinop. The photo of the most fair ice cream weighing apparatus used in shop is printed on a cake. It can be eaten during Biennial period.

V-The oldest dream is placed in the garden of Sinop Archaeology Museum. In Sinop’s history democracy occupies very important place. Sinop democracy is mentioned on a tablet of alliance aggrement held inside the museum. Famous red Sinop soil is taken from the edge of Sinop castle, sift and out inside a fish tank.

VI-The most dining table is installed inside local diner nearby the courthouse. On table cloth, that is claimed to be stain free, eating act is performed and the stains remained from performance are sewed.

VII-The most unpredictable is placed in marina in dockyard district near the seaside.

All of these works are produce for ‘the most local tourism guide’. The guide is hung near the works that are displayed inside those places.
Sinop'en' En Yerel Turizim Rehberi

Atıl kunst 2. Uluslarası Sinop Bienali’ne katılmıştır. Bienalin konusu “şeylerin yeni düzeni”dir. Faaliyetin adı Sinop‘en’ ‘en yerel turizm rehberi’dir. Bu rehber Sinop’da yerel gündemi yaşayarak hazırlanmıştır. Turistik bakış tersine çevrilmeye çalışılarak bazı ‘en’ler saptanmıştır.
En fabrikası; eski Sinop cezaevinin bahçesinde turistlere sergilenen mahkum taşıma aracının dönüştürülmesi ile oluşturulmuştur. 800 metre streç filmle aracın tümü kaplanmıştır. Turistik bakış nesnesi paketlenirken, nesne başka bir bakış açısından yeniden ele alınmıştır. Aracın dışı bienal süresince herkesin kendi ‘en’ini üretip yapıştırılabildiği bir ifade alanına dönüştürülmüştür. İçine Atıl kunst’un ‘en’ kavramına yaklaşımını gösteren video yerleştirilmiştir.
En derin Sinop’da eskiden beri cezaevinde üretilen boncuk işinden ürettirilmiş üç eser çocuk ıslahevinin bir odasında yeralmaktadır. Bu işler de konuşan cezaevinin kendisidir. Bana öyle bakma, Ben de ne buluyorsun, Senin için ne yapabilirim demektedir.
Hemen yan tarafta ses enstalasyonu vardır.
En motif, Sinop’un yerel dokumalarının üretilip satıldığı Pervane Medresesi’ne yerleştirilmiştir. Tene sıkılan güneş yağının yakın çekim fotoğraflarının çeşitlemeleri ile oluşturulmuştur.
En hassas Sinop’da bir pastanenin vitrininde görülebilir. Pastanede kullanılan en adaletli dondurma tartısının fotoğrafı yine aynı pastanede bir pastanın üzerinde yeralmaktadır. Bienal süresince yenilebilir.
En eski hayal Sinop Arkeoloji müzesinin bahçesine yerleştirilmiştir. Sinop tarihinde demokrasi önemli bir yer tutar. Müzenin içinde bulunan eski bir anlaşma metninin yazılı olduğu tablette Sinop demokrasisinden bahsedilmektedir. Sinop kalesinin dibinden çıkarılan kırmızısıyla ünlü Sinop toprağı elenmiş bir cam fanusun içine konulmuştur.
En sofra Adliye Sarayı’nın yakınındaki bir esnaf lokantasına yerleştirilmiş. Leke tutmadığı iddia edilen bir sofra örtüsü üzerinde aynı lokantada bir yemek yeme icrası gerçekleştirilmiş ve daha sonra oluşan lekelerin etrafı dikilmiştir.
En belirsiz tersane bölgesinde sahile yerleştirilmiştir.
Bütün bu işler ‘en yerel turizm rehberi’ için üretilmiştir. Rehber Sinop’da hazırlanmış eserlerin bulunduğu mekanlara asılmıştır.

--------------------------------------------

SİNOPALE 2 - Ikinci Uluslararası Sinop Bienali

16 Ağustos – 5 Eylül 2008 tarihleri arasında gerçekleştirilecek olan Sinopale 2 (Uluslararası Sinop Bienali) “Şeylerin Yeni Düzeni” başlığı altında Beral Madra’nın yazdığı bir metinle sunuluyor.

SANAT KURULU

Sinopale 2, T Melih Görgün’ün sanat yönetmenliğinde Dr. Stephan Schmidt-Wulffen, Beral Madra, Monali Meher, Nezaket Ekici, Mürteza Fidan, Heiner Holtappels, Emre Koyuncuoğlu ve Umut Suduak‘dan oluşan bir sanat kurulunun davet ettiği sanatçıların yapıtlarını ve performanslarını içeriyor.

SİNOPALE SERGİLERİ

Metahaven, Roland Stratmann, Dejan Kaludjerovic, Rob Sweere, Marielle Videler, Jamie Mc Murry, Carlos Pina, Maria Comes, collabor.at, Julie Upmeyer, Atılkunst, Roza El-Hassan, Johannes Vogl, Adrien Tirtaux’un performans, video art, tasarım, yerleştirme gibi yapıtları “sergiler” bölümünde yer alıyor.

ÖZEL SERGİLER

“Belgesel Sergi” bölümünde, daha once Hacettepe Üniversitesi’nde sergilenen Goethe Institut yapımı “Documenta Miti: 50 Yıl Documenta” gösterilecek.

Heiner Holtappels’in küratörlüğünde hazırlanan “Montevideo Yeni Koleksiyon”u ise bir video seçkisi programı. Hollanda Medya Sanatları Enstitüsü’nün desteğiyle hazırlanan program önemli video sanatçılarının yapıtlarından oluşuyor.

YEREL SERGİ

Sinop’taki güncel sanat üretimini desteklemek ve göstermek amacıyla oluşturulan “Yerel: Local”de ise Mürteza Fidan’ın küratörlüğünde Alparslan Karaaslan, Burçak Konukman, Tamer Aslan ve Seyyit Saatçi’nin yapıtlarından oluşan bir sergi bulunuyor.

SİNOPALE ÇOCUK

Sinopale bu yıldan itibaren çocukların yaratıcılıklarını arttırmak amacıyla “Sinopale Çocuk” adlı özel bir bölüm oluşturdu. Sonia Tanrısever, Esin Tanrısever ve Gazi Selçuk’un liderliğinde “İsveç Yaratıcılık Teknikleri ile Sanat Eğitimcilerinin Eğitimi” adlı atölye önce sanat eğitimcilerini ve onların da eş zamanlı olarak çocuklarla atölye çalışmaları yapmalarını ve sonuçlarını hep birlikte oluşturmalarını hedefliyor. Ayrıca “Sinopale Çocuk” Renan Koen’in ses atölyesini de içeriyor. “İçimdeki Dev” çocukların yaratıcılıklarını arttırmada görsel medyumlarla birlikte işitselliğin de ne kadar gerekli olduğunu anlatan bir konuyu içeriyor.

SİNOPALE ATÖLYELERİ

“Sinopale Atölyeler”deki bir başka konu ise gençlere ve yetişkinlere yönelik; Montevideo (Hollanda Medya Sanatları Enstitüsü desteğiyle) ile yapılacak olan -“Zaman ve Mekan Bağlamında Sanat” konulu seminer enstitü başkanı Heiner Holtappels verecek.

Kocaeli Şehir Tiyatroları işbirliği ile ve gerçekleştirilecek Karadeniz Tiyatro Projesi, tiyatro yönetmeni Emre Koyuncuoğlu ve oyun yazarı Dilek Tekintaş tarafından İzmit, İstanbul, Trabzon, Bartın, Sinop ve Samsun’dan 6 genç oyun yazarına verilecek olan bir haftalık yazarlık atölyesini ve devamında yazılan oyunların tiyatro yönetmenleri Hülya Karakaş, Zafer Gecegörür, Arif Akaya ve Nihat Alptekin tarafından, yerel oyuncuların da katılımıyla sahnelenmesini (14-18 August 2008) içeriyor. Sahnelenecek oyunlar 18-19-20 Ağustos’ta Bienal kapsamında sergilenecek.

Monali Meher ve Nezaket Ekici’nin performans sanatı atölyeleri bütün kadınların katılımına açık olacak.

FANZİN

Umut Südüak’ın küratörlüğünü yaptığı “Fanzin ve Şehir” genç tasarımcıların Sinopale 2 süresince Sinop’ta kalarak her hafta bir fanzin üretimini gerçekleştirmeleri üzerine kurgulandı. Dileda Sipahi, Yeşim Endes, Serkan Avar, Burcu Dayanıklı, Ceren Aksungur Sinopale’deki değişen durumlara ve olaylara tanıklık ederek, bu süreci oluşturacakları fanzinler aracılığıyla halkla paylaşacaklar.

SİNOPALE YAPIM VE DESTEKÇİLER

“Sinopale 2, Uluslararası Sinop Bienali” Informal Görgün Network ve Avrupa Kültür Derneği tarafından düzenlenmektedir.

Sinopale 2, Sinop Belediyesi, İsveç İstanbul Başkonsolosluğu, Avusturya Kültür Ofisi, İstanbul Hollanda Başkonsolosluğu, Ankara Goethe Enstitüsü, BM Çağdaş Sanat Merkezi, Kocaeli Şehir Tiyatroları, Chameleon Design and Project Management, Nuova Icona, Sinop Ticaret ve Sanayi Odası, Görsel, Simge Antalis, Beko, Fayrouz, Graphis Matbaa, Sinoplu İşadamları Derneği, Onurlar Kollektif Şirketi, Onurlar Marin, Delphi-Atılım, Onur İnşaat ve Pazarlama, Genc Işadamları Derneği-Sinop tarafından; Kumsal Otel, Sinop Antik Otel, Sosyal-Kültürel Yaşamı Destekleme Derneği tarafından desteklenmektedir.

www.sinopale.org

demohome

2008-07-16T02:10:00.010+03:00

kraliçe gelmiş gitmiş

2008-06-02T13:33:00.002+03:00

İyi Bayramlar

2008-05-01T01:28:00.002+03:00

Hep geç kalıyoruz...

2008-04-17T17:32:00.003+03:00

Hep ama hep kayboluyoruz...

2008-04-17T10:54:00.004+03:00

Hep Kayboluyoruz...

2008-04-15T21:01:00.003+03:00

ACİL MÜDAHALE: Muhsin Ertuğrul Sahnesi...

2008-03-27T10:03:00.004+02:00

Performans

2008-03-20T13:19:00.008+02:00

Galata’da çalışmalarını sürdüren çağdaş performans mekanı GalataPerform, “performans-gösteri toplumu-aktivizm” konuları çerçevesinde, performans kavramına farklı yaklaşımları ortaya çıkaran bir etkinlik düzenliyor: “Performans Zamanı ‘08” 21-30 Mart 2008 tarihleri arasında düzenlenen etkinliğin amacı, performans sanatının Türkiye’de gelişmesini sağlayarak, deneysel, yaratıcı sanatsal ifadenin desteklenmesi, performans projelerinin izleyicilerle buluşmasıdır. Performans Zamanı ‘08 boyunca, her etkinlik günü, bir sanatçı / küratör tarafından düzenlenecek. Buna göre, her gün, düzenleyenin anlayışına bağlı olarak, performans sanatına farklı yaklaşımlar sunacak.
GalataPerform’un bu yıl üçüncüsünü düzenlediği etkinliğin programına Lübnan, İsrail, Rusya, İtalya, İngiltere, Polonya, Portekiz, Avustralya, Bulgaristan ve Türkiye’den 50nin üstünde, yerli yabancı sanatçı ve teorisyen katılıyor.

22 Mart Cumartesi, 18:00
Beral Madra'nın BM-SUMA CONTEMPORARY ART CENTER'ında:

Atıl-Kunst Çit.Çit.Çit. çitliyor.
Marina Abramoviç'in öğrencisi Nezaket Ekici Short but Hurting videosuyla yeni deneyimlerin yolunu açıyor.
"40 Yıllık Hatır" İnsel İnal'ın kahvelerinde soruluyor. Mmm leziz!

Adres: Voyvoda Cad. Yanıkkapı Sok.3/2 Karaköy, İstanbul
t.0090 212 3615861
www.bmsuma.com